เขตตระกูลอุจิวะ จวนของหัวหน้าตระกูล
เมื่ออุจิวะ ฟุงาคุได้ยินม่านแสงวิจารณ์ความผิดพลาดของโฮคาเงะรุ่นสาม ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เขาก็อดไม่ได้ที่จะผงกศีรษะเล็กน้อย
“ถูกต้องแล้ว”
เสียงของอุจิวะ ฟุงาคุเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่เก็บกดมานานหลายปี
“ถ้าไม่ใช่เพราะโฮคาเงะเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะผู้บริหารระดับสูงจงใจกีดกัน ตระกูลอุจิวะจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้หรือ!”
ทว่าคำพูดของเขาก็หยุดชะงักลงทันที
เพราะเสียงของม่านแสงยังคงดังต่อไป กล่าวถ้อยคำแห่งหายนะอย่างราบเรียบว่า:
“อุจิวะถูกสังหารหมู่!”
คำเพียงไม่กี่คำนี้ระเบิดดังสนั่นในหูของอุจิวะ ฟุงาคุราวกับสายฟ้าฟาด
เขาพุ่งตัวลุกขึ้นยืน เบาะรองนั่งพลิกคว่ำ ถ้วยชาหล่นกลิ้งลงพื้น เสียงแตกกระจายดังชัดเจนเสียดแก้วหู
น้ำชาซึมลงบนเสื่อทาทามิเป็นรอยดำคล้ำ ดูราวกับคราบเลือด
ภาพบนม่านแสงเปลี่ยนไปอย่างเหมาะเจาะ: ในบริเวณเขตตระกูลอุจิวะ มีศพนอนเกลื่อนกลาดสวมเสื้อผ้าที่มีตราสัญลักษณ์ตระกูลอุจิวะ ทั้งชายและหญิง ทั้งแก่และเด็ก เลือดสด ๆ ไหลนองอยู่ใต้ร่างของพวกเขา
ภาพนั้นปรากฏเพียงชั่ววินาทีเดียว แต่ทุกรายละเอียดกลับชัดเจนเป็นพิเศษในสายตาของอุจิวะ ฟุงาคุ
แม้ว่าใบหน้าจะค่อนข้างเลือนราง แต่ฟุงาคุก็ยังจำพวกเขาได้ทั้งหมด ที่ทำให้เขาโกรธแค้นที่สุดก็คือ ศัตรูไม่เว้นแม้แต่เด็ก
ดวงตาของอุจิวะ ฟุงาคุเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในชั่วพริบตา ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง