ที่จริงตั้งแต่ตอนอยู่ในกองทัพ พวกเขาก็เข้าใจความรู้สึกของกันและกันมานานแล้ว
ตอนเธอยื่นน้ำแกงให้ มือสั่นเพียงแวบเดียว เขาก็เห็น
วินาทีที่เขาเบือนหน้าไปจุดบุหรี่ เธอก็เห็นเช่นกัน
แต่ไม่มีใครพูดอะไร เพราะกองทัพมีกฎของกองทัพ เขาเป็นหัวหน้าหน่วย ส่วนเธอเป็นลูกน้อง เส้นแบ่งระหว่างผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชาเป็นเส้นต้องห้ามที่ก้าวข้ามไม่ได้
ถ้อยคำเหล่านั้นถูกกดทับไว้ใต้เสียงแตรดับไฟในค่ายทหารนานถึงสามปี จนกลายเป็นกระดาษแผ่นเล็กที่เธอสอดไว้ในพัสดุส่งมาให้ทุกปี และร่างจดหมายตอบกลับที่เขาลูบไล้จนขอบม้วนงอ ระหว่างนั่งอยู่เพียงลำพังทุกคืนในต่างแดน
เนี่ยนเนี่ยนมอบเหตุผลที่ไม่ต้องเอ่ยปากให้พวกเขา เมื่อเธอบอกว่า «หนูเป็นแม่ใหญ่» และเมื่อเขานั่งยอง ๆ ข้างเตียงโดยไม่พูดอะไร
นับจากตอนนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เพิ่มขึ้นมาอีกชั้นหนึ่งโดยไม่ต้องอธิบาย เธอเป็นแม่ใหญ่ของเนี่ยนเนี่ยน ส่วนเขาเป็นพ่อของเนี่ยนเนี่ยน สถานะนี้มั่นคงกว่าคนรักและสนิทสนมกว่าสหายร่วมรบ ไม่จำเป็นต้องชี้แจงกับใคร
ตอนนี้เขาปลดประจำการแล้ว และไม่ได้เป็นหัวหน้าหน่วยของเธออีกต่อไป
เนี่ยนเนี่ยนอายุห้าขวบแล้ว เรียก «แม่ใหญ่» เป็น กอดคอเธอแน่นไม่ยอมปล่อย และคีบไข่แดงใส่ชามของเขาบนโต๊ะอาหาร เส้นแบ่งนั้นไม่มีอยู่อีกแล้ว เนี่ยนเนี่ยนกลายเป็นสายใยที่เชื่อมพวกเขาเข้าด้วยกันอย่างเปิดเผยและชอบธรรมที่สุด
เธอไม่จำเป็นต้องถามว่า «คุณจะไปเมื่อไหร่» และเขาก็ไม่ต้องตอบว่า «ผมไม่ไปแล้ว» เขากลับมายืนตรงหน้าเธอ เป็นธรรมชาติเหมือนวันนั้นที่หน้าค่ายทหาร ตอนรับชามน้ำแกงจากมือเธอ
ทั้งสองเดินเคียงกันมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถใต้ดิน ราวกับคู่รักจากแดนเซียน
เนี่ยนเนี่ยนพาดตัวอยู่บนไหล่เย่ชิงเฉิง หลับสนิทไปแล้ว มือเล็ก ๆ ยังกำคอเสื้อเธอไว้ไม่ยอมปล่อย
แสงไฟตรงทางเข้าลานจอดรถใต้ดินสาดขึ้นมาตามทางลาด เงาของทั้งสามทอดยาว เย่ชิงเฉิงอุ้มเนี่ยนเนี่ยนกำลังจะเลี้ยวไปทางช่องจอดรถ จู่ ๆ ก็ชะงักฝีเท้า
ริมทางเดินมีรถปอร์เช่สีดำจอดอยู่ ไฟหน้าสว่าง เครื่องยนต์ยังไม่ดับ ชายคนหนึ่งพิงประตูรถ อายุราวสามสิบต้น ๆ สวมสูทกับรองเท้าหนัง ผมหวีเรียบกริบ ในมือถือช่อกุหลาบ
เมื่อเห็นเย่ชิงเฉิงอุ้มเนี่ยนเนี่ยน โดยมีชายคนหนึ่งเดินอยู่ข้างกาย สีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและยินดีของเขาก็เปลี่ยนเป็นบูดบึ้งในพริบตา
โจวจื่อหาว คุณชายตระกูลโจว ตามจีบเย่ชิงเฉิงมาสองปีแล้ว ทั้งส่งดอกไม้ กระเป๋า และรถให้ แต่เย่ชิงเฉิงคืนให้หมด
คนทั้งบริษัทต่างรู้จักเขา พนักงานต้อนรับแอบเรียกเขาว่า «ลูกค้าขาประจำร้านดอกไม้»
วันนี้เขามารออยู่ที่นี่กว่าหนึ่งชั่วโมง ก็เพื่อ «บังเอิญเจอ» เย่ชิงเฉิงแล้วชวนเธอไปกินข้าวด้วยกัน
เขาเดินเข้าไป ยื่นช่อกุหลาบให้ «ชิงเฉิง ผมรอคุณตั้งนานแล้ว คืนนี้ว่างไหม ผมจองร้านอาหารไว้แล้ว»
เย่ชิงเฉิงอุ้มเนี่ยนเนี่ยนไว้ ไม่สนใจเขา «โจวจื่อหาว ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องรอ»
สายตาของโจวจื่อหาวเหลือบมองเนี่ยนเนี่ยน ก่อนเลื่อนไปยังช่องว่างเพียงครึ่งก้าวระหว่างเย่ชิงเฉิงกับลู่หยุน สีหน้าพลันเคร่งขรึม «นี่ใคร?»
«โจวจื่อหาว เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?»
เย่ชิงเฉิงเอ่ย
ลู่หยุนก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ยืนข้างเย่ชิงเฉิง แล้วยื่นมือไปประคองศีรษะเนี่ยนเนี่ยนที่เอียงอยู่ให้ตรงอย่างแผ่วเบา
«ผมเป็นสามีเธอ ลู่หยุน»
โจวจื่อหาวชะงักไปครึ่งวินาที มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย็นชา «สามี? แกเป็นตัวอะไร? เย่ชิงเฉิงโสดมาตั้งสองปี ใคร ๆ ในวงการก็รู้ แกโผล่มาจากไหน ถ้าฉลาดก็ไสหัวไปซะ»
ลู่หยุนรับเนี่ยนเนี่ยนจากอ้อมแขนของเย่ชิงเฉิงมาอุ้มไว้ เนี่ยนเนี่ยนเปลี่ยนอ้อมกอดแต่ไม่ตื่น กลับซุกเข้าหาอกเขามากขึ้น เขาใช้มือข้างหนึ่งรองก้นเนี่ยนเนี่ยน ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋า
«แกก้าวเข้ามาอีกก้าวสิ»
โจวจื่อหาวถาม «ฉันก้าวมาแล้วจะทำไม?»
ลู่หยุนประคองใบหน้าเนี่ยนเนี่ยนให้ซบลงบนไหล่ของตน เด็กหญิงซุกหน้ากับซอกคอเขา
«ก็ไม่ทำไม ไสหัวไป!»
เพียะ!
ลู่หยุนตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง
โจวจื่อหาวเซถลาไปทั้งตัว ช่อกุหลาบหลุดมือร่วงลงพื้น กลีบดอกกระจายเกลื่อน
เขาถอยกรูดไปหลายก้าว แผ่นหลังชนประตูรถปอร์เช่ของตัวเอง ก่อนจะยกมือกุมหน้า มุมปากมีเลือดซึม
ลู่หยุนอุ้มเนี่ยนเนี่ยนให้มั่น แล้วตบหลังเธอเบา ๆ
เย่ชิงเฉิงยืนมองจังหวะที่ฝ่ามือลู่หยุนฟาดลงไป ทุกอย่างฉับไวเด็ดขาด มือที่อุ้มเด็กมั่นคงราวกับเชื่อมติดเป็นชิ้นเดียวกัน เธอนึกถึงตอนอยู่ในกองทัพเมื่อสิบปีก่อน ตอนลู่หยุนยิงปืน เขาก็เป็นแบบนี้ มั่นคง แม่นยำ ไม่เปิดโอกาสให้ผ่อนปรน
เธอก้มลงเก็บช่อดอกไม้ที่ร่วงกระจายขึ้นมา วางไว้บนฝากระโปรงรถปอร์เช่ แล้วปัดมือ
«โจวจื่อหาว ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องรอ ฉันมีสามี มีลูกสาว ต่อไปอย่ามาอีก»
«เย่ชิงเฉิง ฉันอุตส่าห์ตามจีบเธอมาตั้งสามปี ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีลูกแล้ว อย่าคิดว่ามีไอ้หนุ่มหน้าขาวนี่แล้วจะสลัดฉันทิ้งได้ ไม่มีทาง รอดูเถอะ!»
โจวจื่อหาวหน้าตึงเขียว กุมหน้าและจ้องลู่หยุนอย่างเคียดแค้น ก่อนจะหมุนตัวจากไป
เย่ชิงเฉิงหันไปหาลู่หยุน รับเนี่ยนเนี่ยนกลับมาอุ้มไว้ เด็กน้อยที่ยังสะลึมสะลือโอบคอเธออีกครั้ง แล้วซุกหน้าถูไถจนแก้มเธอเปื้อนความอุ่นชื้นโดยไม่รู้ตัว เธอก้มมองเจ้าตัวเล็กที่ยังคงฝันหวานอยู่ในอ้อมแขน ก่อนเอียงหน้าบอกลู่หยุน «เราไปกันเถอะ»
ลู่หยุนเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เธอขึ้นรถ แล้วโน้มตัวลงมาประคองศีรษะเธอไว้
เย่ชิงเฉิงนั่งลง อุ้มเนี่ยนเนี่ยนไว้ในอ้อมแขน
เนี่ยนเนี่ยนพลิกตัวบนเบาะหลัง พึมพำเสียงงัวเงีย «แม่ใหญ่... เนี่ยนเนี่ยนหิว...»
เย่ชิงเฉิงหันกลับไปมองจากเบาะหน้า เอื้อมมือเช็ดน้ำลายที่มุมปากให้ «เนี่ยนเนี่ยนอดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว»
จากนั้นเธอก็มองลู่หยุนแล้วเรียก
«ลู่หยุน»
«หืม»
«เมื่อกี้คุณลงมือหนักไปหรือเปล่า?»
ลู่หยุนบังคับพวงมาลัยมือเดียว รถเลี้ยวขึ้นถนนใหญ่ได้อย่างนุ่มนวล «หนักเหรอ? ผมผ่อนแรงแล้ว ถ้าไม่กลัวทำเนี่ยนเนี่ยนตื่น ป่านนี้ฟันเขาคงเหลือไม่กี่ซี่»
«ว่าแต่ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันแน่?»
เย่ชิงเฉิงหัวเราะเบา ๆ แล้วกอดเนี่ยนเนี่ยนเข้าหาตัว «เขาชื่อโจวจื่อหาว เป็นคุณชายเจ้าสำราญของตระกูลโจว ตามจีบฉันมาสองปี ทั้งส่งดอกไม้ กระเป๋า รถ ฉันคืนให้หมด เห็นแก่หน้าพ่อเขา ฉันเลยยังไม่ถึงกับแตกหัก»
«ตอนนี้จะแตกหักก็ยังทัน» ลู่หยุนกล่าว «คุณเป็นแม่ของเนี่ยนเนี่ยน แค่เขามองคุณอีกแวบ ผมก็รู้สึกว่าเขาได้กำไรแล้ว»
เย่ชิงเฉิงลอบยินดีอยู่ในใจ เธอก้มมองเนี่ยนเนี่ยนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้นอีกประโยค «เอาละ ไม่พูดถึงเขาแล้ว เนี่ยนเนี่ยนหิวจะแย่ รีบพาแกไปกินบะหมี่เถอะ»
ลู่หยุนหมุนพวงมาลัย รถเลี้ยวเข้าไปในตรอกเก่า เนี่ยนเนี่ยนพลิกตัวบนเบาะหลัง พึมพำงัวเงียว่า «บะหมี่...»
เย่ชิงเฉิงเอ่ยอย่างเอาใจ «ขอแค่เนี่ยนเนี่ยนชอบ อยากได้อะไร แม่ใหญ่ก็ซื้อให้หมด»
ลู่หยุนจอดรถ ปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วหันมามองเธอ «คุณตามใจแกแบบนี้ ต่อไปผมคงคุมไม่อยู่แล้ว»
เย่ชิงเฉิงยิ้ม ก้มมองเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขน น้ำเสียงอ่อนโยนแต่จริงจัง
«คุมไม่อยู่ก็ไม่อยู่สิ ลูกสาวของฉันเย่ชิงเฉิง สมควรได้รับการตามใจอยู่แล้ว»
เธอเงยหน้ามองลู่หยุน ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
«อีกอย่าง แกยังมีแม่ใหญ่ แม่รอง แม่สาม แม่สี่ แม่ห้า แม่หก แม่เจ็ด แล้วยังมีพ่ออย่างคุณอีก คนเจ็ดคนตามใจคนเดียว ถ้าเนี่ยนเนี่ยนไม่ได้เดินวางท่าทั่วบ้าน ก็ถือว่าพวกเราบกพร่องแล้ว»
ลู่หยุนหัวเราะอย่างอ่อนใจ «ตามใจเข้าไปเถอะ»
«ฉันเต็มใจ» เย่ชิงเฉิงตอบอย่างมีเหตุผล พลางใช้นิ้วจิ้มแก้มเล็ก ๆ ของเนี่ยนเนี่ยนที่ยังหลับอยู่ «ลูกสาวฉัน ถ้าฉันไม่ตามใจ แล้วใครจะตามใจ?»
เธอละสายตา ลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเนี่ยนเนี่ยน แล้วพูดอย่างเอ็นดู «เจ้าแมวน้อยจอมตะกละ ถึงแล้ว ตื่นได้แล้ว»