"โย่วโย่ว๊ย? โย่วโย่ว๊ย!"
เสียงของเวินหว่านดังจากห้องนอนชั้นสองไปจนสุดระเบียงทางเดิน ปนกับความขี้เกียจที่ยังไม่จางหายตอนตื่นเช้า แต่ทันทีที่ผลักประตูห้องเก็บของเปิด น้ำเสียงก็พลันสูงขึ้นทันที
"มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!"
โย่วโย่ว๊ยหดตัวอยู่ที่มุมห้องเก็บของ ใต้กำแพง หลังสะพายกระเป๋านักเรียนสีชมพูรูปสตรอว์เบอร์รีที่แฟบ กระโปรงนอนลายดอกไม้ยับยู่ยี่ไม่เป็นทรง ผ้าพันคอหลุดรุ่ยพาดอยู่ที่ไหล่ เท้าใส่รองเท้าแตะขนปุยเพียงข้างเดียว อีกข้างเปลือยเปล่า
เธอนอนหลับอย่างสลบไสล เวินหว่านเรียกตั้งสามครั้ง เธอถึงได้ครางรับอย่างงัวเงีย ตายังไม่ลืม มือเล็กๆ ยังกำอะไรบางอย่างไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
"เด็กแบบนี้... มาห้องเก็บของนอนได้ยังไงเนี่ย?" เวินหว่านรีบนั่งยองๆ ลงไปอุ้มเธอเข้าอ้อมกอด มือไปโดนเท้าเย็นเฉียบของเธอเข้าก็ต้องสูดลมหายใจ "เท้านี่เย็นเป็นน้ำแข็งไปแล้ว!"
มือของเวินหว่านรีบถูเท้าเล็กๆ ของเธอ ถูอยู่หลายทีถึงจะคลายความเย็นนั้นออกได้บ้าง โย่วโย่ว๊ยถูกทำให้ตื่นขึ้นมา ลืมตามองแม่ตรงหน้าอย่างงัวเงีย ปากเล็กๆ ขยับ ส่งเสียงงึมงำออกมา
"แม่..."
"กลางดึกวิ่งมาทำไมที่นี่เนี่ย?" เวินหว่านอุ้มเธอทั้งตัวเดินขึ้นไปชั้นบน ศีรษะของโย่วโย่ว๊ยพับปุกปุยพาดอยู่ที่ไหล่แม่ ขาสั้นๆ สองข้างห้อยแกว่งอยู่ที่เอว รองเท้าแตะขนปุยข้างเดียวที่ยังเหลืออยู่ก็ร่วงหล่นลงบนบันไดกลางทางในที่สุด
"ฝัน... ฝันไป..." เสียงของโย่วโย่ว๊ยไม่เป็นภาษา เปลือกตากำลังจะปิดลง "ฝันถึงพี่ชายรูปงาม..."
"พี่ชายรูปงามอะไรกัน?" เวินหว่านยัดเธอเข้านวม ตัวเองก็ขึ้นนอนบนเตียงแล้วโอบร่างเล็กเย็นเฉียบนั้นไว้ในอ้อมกอด "ฝันร้ายใช่ไหม?"
"ไม่ใช่ฝันร้าย..." โย่วโย่ว๊ยขยับตัวในอ้อมอกแม่ หาที่สบายๆ แล้วซบหน้าลงไป เสียงเริ่มเบาลงเรื่อยๆ "พี่ชายให้ขนมโย่วโย่ว๊ยกิน... แล้วก็ม้าโต... ขี่ม้าโต..."
มือของเวินหว่านตบท้ายเบาๆ เป็นจังหวะ เหมือนตอนที่ปลอบเธอนอนตอนเด็กๆ
"โอเค โอเค พี่ชายรูปงาม ม้าโต ฟังแล้ว หลับเถอะ"
"แล้วก็... นม... อร่อย..."
เสียงของโย่วโย่ว๊ยหายเข้าไปในหมอนในที่สุด ลมหายใจเริ่มยาวและสม่ำเสมอ ร่างเล็กๆ หดเป็นก้อนอยู่ในนวม มือสองข้างกำเป็นกำปั้นวางไว้ที่อก กำแน่นมาก