"ผู้ใดกล้าเอ่ยคำว่า 'ปีศาจ' อีก ข้าจะถอดหมวกขุนนางของผู้นั้นทิ้ง"
เมื่อเสียงจบลง ภายในห้องหนังสือเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากหิมะบนชายคาหล่นลงสู่พื้น
เหล่าที่ปรึกษาหลายคนก้มศีรษะลงพร้อมกัน หายใจแทบไม่กล้าออก
หยิงอีถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
ส่วนต้นเหตุอย่างหนูน้อยลู่โย่วโย่ว กำลังนอนขดอยู่ในอ้อมแขนของเซียวจิ้งหยวน สองมือน้อยอ้วนป้อมประคองอมยิ้มนั้น เลียจนปากเปื้อนคราบแดงรสสตรอว์เบอร์รี่ไปหมด โดยไม่รู้เลยว่าข้างนอกมีคนคิดจะจับนางไปเผาเป็นปีศาจ
"ท่านอ๋อง หนังสือของไท่ซือซู..." ที่ปรึกษาเฉียนที่นั่งอยู่ตำแหน่งล่างสุดเอ่ยขึ้นด้วยความกล้าหาญ
เซียวจิ้งหยวนเหลือบตามองเขา แววตาเย็นชาดั่งคมมีดในเดือนอ้าย
ที่ปรึกษาเฉียนรีบหุบปากทันที (ꐦ눈_눈)
"ถอยไปทั้งหมด"
เหล่าที่ปรึกษาราวกับได้รับอภัยโทษ รีบทยอยกันออกไป เมื่อถึงชายคาจึงกล้าสบตากัน — เจ้าไดโนเสาร์ตัวน้อยสีเขียวที่ติดอยู่บนหน้าผากของท่านอ๋องเมื่อครู่ เป็นอาวุธวิเศษอะไรกันแน่?
ภายในห้องหนังสือเหลือเพียงสองคน
เซียวจิ้งหยวนก้มมองเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน โย่วโย่วเพิ่งเลียอมยิ้มชิ้นสุดท้ายเสร็จ ยื่นไม้จิ้มอมยิ้มเปล่าๆ ขึ้นมาตรงหน้าเซียวจิ้งหยวน แล้วถามด้วยสีหน้าจริงจัง: "พี่ชายจะลองชิมไหม? หวานนะ"
เซียวจิ้งหยวนมองไม้จิ้มที่เปื้อนน้ำลายจนเป็นมันเงา ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ไม่จำเป็น"
"แต่มันหวานนะ" โย่วโย่วไม่ยอมแพ้ ไม้จิ้มนั้นจ่อเข้าไปใกล้ปากเขาอีก
เซียวจิ้งหยวนหันหน้าหลบ คว้าไม้จิ้มนั้นออกจากมือน้อยอ้วนป้อม แล้ววางไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ
โย่วโย่วไม่ได้โกรธ สองขาสั้นๆ แกว่งไปมาบนเข่าของเขา ศีรษะเล็กๆ หมุนไปมามองสิ่งของในห้องหนังสือ
บนผนังแขวนแผนที่ยุทธการ ปักธงสีแดงและสีดำไว้เต็มไปหมด
"พี่ชายวาด?" นางชี้ไปที่แผนที่ ดวงตาเป็นประกาย
"นั่นคือแผนที่ยุทธการ"
"แผนที่ยุทธ?" โย่วโย่วเอียงคอคิด "หมอกเป็นสีขาว แต่ทำไมอันนี้เป็นสีแดงๆ เขียวๆ ล่ะ สวยจัง!"
เซียวจิ้งหยวนไม่ตอบ นิ้วหมุนแหวนหยกบนนิ้วโป้ง สายตามองไปที่กระเป๋าเสื้อที่ตุงๆ ของโย่วโย่ว
เด็กคนนี้ทุกครั้งที่มา กระเป๋าจะเต็มไปด้วยของ
วัสดุและฝีมือของสิ่งเหล่านั้น ในต้าเซี่ยไม่มีช่างใดสร้างได้
"โย่วโย่ว" เขาเอ่ยขึ้น เสียงทำให้นุ่มลงเล็กน้อย "ของเมื่อคราวก่อนที่ให้พี่... แผ่นแปะน่ะ ยังมีที่บ้านอีกไหม?"
"มี!" โย่วโย่วพยักหน้าอย่างแรง ผมเปียเล็กๆ สะเทือนตาม "แม่ซื้อไว้เยอะแยะเลย ทั้งกล่องใหญ่! โย่วโย่วหกล้มโดนเข่า ก็แปะอันหนึ่ง พอแปะแล้วหายเจ็บ"
นิ้วของเซียวจิ้งหยวนหยุดหมุน
ทั้งกล่องใหญ่
ของที่ห้ามเลือดได้เทียบเท่ายาลับของสำนักหมอหลวง ฝั่งนั้นกลับนับเป็น "กล่อง" ให้เด็กเล็กแปะเล่นตอนหกล้ม
เขานึกถึงหมอหลี่ที่ถือพลาสเตอร์ยาลายหมีน้อยชิ้นนั้นพลิกไปพลิกม้าศึกษาอยู่สามวันสามคืน ชายชราผมขาวทั้งหัวท้ายที่สุดก็ได้แต่เอ่ยว่า — "สิ่งนี้วิเศษสุดประมาณ มิอาจอธิบายได้ด้วยปัญญาอันน้อยนิดของข้า"
แค่แผ่นแปะสำหรับเด็กหกล้มชนเข่า
"พี่ชาย" จู่ๆ โย่วโย่วก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ สองมือน้อยประคองคางของเขา หันหน้าให้มองตรง
เซียวจิ้งหยวนถูกนางจับคางไว้ การกระทำนั้นอ่อนโยนแต่ไม่ยอมให้ขัดขืน — เจ้าเด็กสามขวบผู้กล้าจับหน้าอ๋องสำเร็จราชการ (ㅎ_ㅎ)
"พี่ชายคิดอะไรอยู่ ไม่สนใจโย่วโย่วเลย" เจ้าตัวเล็กทำปากยื่น หน้าตาเหมือนน้อยใจ
"เปล่า" เซียวจิ้งหยวนยกมือเล็กๆ ของนางออกจากใบหน้า "ข้ากำลังฟังอยู่"
"งั้นพี่ชายต้องยิ้มสิ" โย่วโย่วใช้สองนิ้วน้อยจิ้มที่มุมปากของเขา แล้วดึงออกไปทั้งสองข้าง "แบบนี้ไง ยิ้มสิ!"
มุมปากของเซียวจิ้งหยวนถูกนางดึงจนบิดเบี้ยวไปทางหนึ่ง คนรับใช้ที่ยกน้ำชาเข้ามาที่หน้าประตูแทบทำถ้วยชาหลุดมือ รีบถอยออกไปแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร
"โย่วโย่ว" เซียวจิ้งหยวนจับมือน้อยที่ก่อเรื่องทั้งสองข้างไว้ เสียงเจือด้วยความจนใจ "อย่าซน"
"โย่วโย่วไม่ได้ซน!" นางพูดอย่างมีเหตุผล "แม่บอกว่าไม่มีความสุขจะป่วย พี่ชายหน้าซีดแบบนี้ป่วยอยู่แล้ว ยังไม่ยิ้มอีก จะป่วยหนักกว่าเดิม!"
พูดจบ นางก็ล้วงกระเป๋าไปเรื่อย จนได้ลูกอมนมยี่ห้อต้าป้ายทู่ที่ยับยู่ยี่ออกมาหนึ่งเม็ด
"ให้พี่ชาย กินแล้วมีความสุข" นางยื่นลูกอมขึ้นมาตรงหน้าเขา เงยหน้าทำตาหยีเป็นเสี้ยวพระจันทร์
เซียวจิ้งหยวนรับลูกอมนั้นมา ไม่ได้กิน กำไว้ในฝ่ามือ
กระดาษห่อลูกอมถูกนางขยำจนยับ เปื้อนเหงื่อจากฝ่ามือเล็กๆ ของนางเล็กน้อย
"พี่ชายไม่กินเหรอ?" โย่วโย่วถามอย่างร้อนใจ "ไม่อร่อยเหรอ คราวก่อนพี่ชายก็กิน"
"อืม พี่เก็บไว้"
"ไม่ได้!" เจ้าตัวเล็กแย่งกลับไป แล้วแกะกระดาษห่อด้วยท่าทางเก้งก้างจนเห็นลูกอมนมสีขาวข้างใน จากนั้นก็ยัดเข้าปากเซียวจิ้งหยวน "กินตอนนี้! กินเลยเดี๋ยวนี้! ไม่กินโย่วโย่วจะโกรธแล้ว!"
นางป่องแก้มจ้องเขา แต่ดวงตากลมโตสองข้างนั้นไร้ซึ่งอำนาจข่มขวัญโดยสิ้นเชิง
เซียวจิ้งหยวนมองนางสองวินาที แล้วเผยอปากเล็กน้อย
โย่วโย่วรีบยัดลูกอมเข้าไปในปากทันที แล้วตบมือน้อยๆ ด้วยสีหน้าพึงพอใจแบบ "จัดการเรียบร้อย"
"หวานไหม?"
กลิ่นหอมของนมละลายในปาก เซียวจิ้งหยวนกัดลูกอมนั้นเบาๆ แล้วอมไว้ที่กระพุ้งแก้มข้างหนึ่ง
"หวาน"
"เฮ้อ" โย่วโย่วเย่อหยิ่งจนบิดก้นไปมา แล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงล้วงลงไปในกระเป๋าลึกๆ ได้ถุงพลาสติกเล็กๆ ใบหนึ่ง ข้างในมีลูกอมแข็งผลไม้สีสันสดใสอยู่สามสี่เม็ด
"อันนี้เป็นของโย่วโย่ว ไม่ให้พี่ชาย" นางกอดถุงพลาสติกไว้แนบอก ประกาศอย่างจริงจัง "แต่ถ้าพี่ชายเชื่อฟัง พรุ่งนี้จะให้อีกเม็ด"
คิ้วของเซียวจิ้งหยวนขยับเล็กน้อย
อ๋องสำเร็จราชการผู้มีอำนาจสูงสุดทั่วทั้งแผ่นดิน กลับถูกเด็กสามขวบ "ฝึกให้เชื่อง" ด้วยลูกอม
ยังต้อง "เชื่อฟัง" ถึงจะได้อีกเม็ด (˘ω˘)
"พี่ชาย" จู่ๆ โย่วโย่วก็เข้าใกล้ ทำเสียงเล็กแหลมต่ำลง แต่งสีหน้าเหมือนผู้ใหญ่เตรียมบอกความลับ "โย่วโย่วจะบอกให้นะ ลูกอมเหล่านี้ โย่วโย่วเก็บเงินค่าขนมเองซื้อมา"
"เงินค่าขนม?"
"ก็คือ...ก็คือ..." นางนับนิ้วคิดอยู่นาน "ก็คือเงินที่แม่ให้โย่วโย่ว โย่วโย่วไปซื้อเองที่ร้านค้าเล็กๆ แพงมาก!"
เซียวจิ้งหยวนมองสีหน้าเจ็บปวดกับใจกว้างของนาง จู่ๆ ก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
เจ้าตัวเล็กนี้ กำลังแบ่ง "สมบัติ" อันล้ำค่าที่สุดของตนให้เขา
นิสัยหมุนแหวนของเขาหยุดลงโดยไม่รู้ตัว มืออีกข้างวางลงบนกระหม่อมของโย่วโย่ว ลูบเบาๆ
โย่วโย่วหัวเราะคิกคักทันที เหมือนลูกแมวโดนจั๊กจี้ เอาหัวซุกมือเขา
"มือพี่ชายเย็นจัง เหมือนไอติมเลย"
นางล้วงจากแขนเสื้อกันหนาวออกมาได้ของอุ่นๆ สีชมพูขนฟู — เป็นถุงน้ำร้อนซิลิโคนที่บีบแล้วมีเสียงครืดคราด ไม่ค่อยอุ่นแล้ว แต่ยังพอมีอุณหภูมิ
"ให้พี่ชายอุ่นมือ" นางยัดของอุ่นๆ นั้นใส่มือใหญ่ของเซียวจิ้งหยวน
เซียวจิ้งหยวนกำนิ้วลง กุมสิ่งที่นุ่มนิ่มสีชมพูนั้นไว้
ด้านบนพิมพ์รูปลายสตรอว์เบอร์รี่การ์ตูนกำลังยิ้มกางปาก เหมือนกับบนเสื้อเอี๊ยมของนางเปี๊ยะ
"โย่วโย่ว"
"หืม?"
"พรุ่งนี้ ยังมาอีกไหม?"
โย่วโย่วพยักหน้าโดยไม่ต้องคิด ศีรษะเล็กๆ ส่ายไปมาเหมือนกลอง "มา! โย่วโย่วจะมาหาพี่ชายทุกวัน! เอาลูกอมมาฝากพี่ชาย!"
เซียวจิ้งหยวนไม่พูดอะไร ปลายนิ้วลูบไล้ลวดลายสตรอว์เบอร์รี่บนถุงน้ำร้อนสีชมพูนั้น เนิ่นนานจึงได้แต่ "อืม" เบาๆ
นอกประตูจู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าของหยิงอีดังมา เร็วกว่าปกติเล็กน้อย
"ท่านอ๋อง" หยิงอีหยุดอยู่นอกประตู เสียงลดต่ำมาก "ไท่ซือซูยังไม่ไป คุกเข่าอยู่หน้าจวน กล่าวว่า 'เพื่อชาติเพื่อบ้าน ขอท่านอ๋องมอบตัวปีศาจให้ข้าตรวจสอบ' ดึงดูดชาวบ้านให้มุงดูไม่น้อย"
แก้มที่อมลูกอมของเซียวจิ้งหยวนขยับเล็กน้อย
เขาลุกขึ้นยืน วางโย่วโย่วลงบนเก้าอี้ แล้วเลื่อนถ้วยขนมหวังจื่อหมั่นโถวจิ๋วที่ยังไม่ได้กินไปตรงหน้านาง
"นั่งอยู่ตรงนี้ กินให้หมดแล้วรอพี่ชายกลับมา"
โย่วโย่วพยักหน้าอย่างว่าง่าย หยิบขนมหวังจื่อหมั่นโถวจิ๋วขึ้นมาหนึ่งเม็ดใส่ปาก แก้มป่องเหมือนหนูแฮมสเตอร์
เซียวจิ้งหยวนหันหลังเดินไปที่ประตู
เมื่อก้าวข้ามธรณีประตู ความอบอุ่นบนใบหน้าทั้งหมดถูกลมหนาวพัดพาจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสังหารเย็นชากว่าหนาวเหน็บในเดือนอ้าย
"หยิงอี เตรียมม้า"
"ขอรับ"
เขาก้าวออกไปสามก้าว จู่ๆ ก็หยุด หันไปสั่งกำชับ "ส่งองครักษ์ลับอีกสองนายไปเฝ้าอยู่นอกห้องหนังสือ หากผู้ใดกล้ารบกวนนาง—"
พูดยังไม่ทันจบ ข้างหลังก็มีเสียงเล็กแหลมดังขึ้น: "พี่ชายจะไปไหน?"
เซียวจิ้งหยวนหันกลับมา เห็นเจ้าตัวเล็กนอนพิงพนักเก้าอี้โผล่หัวครึ่งหนึ่งมามองเขา ริมปากยังติดเศษขนมอยู่
"พี่ไปจัดการธุระ"
"งั้นพี่ชายกลับมาเร็วๆ นะ" โย่วโย่วโบกมือน้อยอ้วนป้อมให้เขา "โย่วโย่วจะรอพี่ชายมากินลูกอมด้วยกัน"
มือที่กำดาบของเซียวจิ้งหยวนกระชับแน่น
เขาหันหลัง ก้าวเข้าไปในทางเดินที่เต็มไปด้วยหิมะ เงาร่างสุขุมน่ากลัว
ลูกอมนมเม็ดนั้นละลายหมดแล้ว รสหวานยังคงอยู่ที่โคนลิ้น
— ไท่ซือซูอยากได้ปีศาจงั้นหรือ?
ก็ให้เขาดูสิ ว่าใครกันแน่ที่เป็น "ปีศาจ" ตัวจริง