"อิ๋วโหยว ตื่นมากินข้าวได้แล้ว ปู่ต้มซุปไก่ไว้ให้"
เสียงอันอ่อนโยนดังลอดเข้ามาจากปากประตูห้องนอน อิ๋วโหยวยังงัวเงียพลิกตัว ชุดนอนสีเหลืองยู่ยี่ ถุงเท้าข้างหนึ่งหลุดไปตอนไหนไม่รู้ เผยให้เห็นเท้าน้อยๆ ขาวผ่อง
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวเมื่อลืมตาขึ้นไม่ใช่ซุปไก่
แต่เป็นพี่ชายที่อยู่อีกฟากของประตู
"พี่ชาย..." นางนั่งขึ้นมาขยี้ตา ผมจุกเอียงไปข้างหนึ่ง แก้มยังมีรอยกดทับจากหมอน
"หืม? พี่ชายอะไรกัน?" เวินหว่าน เดินเข้ามาสวมเสื้อคลุมให้ พลางติดกระดุมอย่างคล่องแคล่ว "พี่ซิงฉือของหนูลงไปข้างล่างแล้ว"
"ไม่ใช่พี่ชายคนนั้น" อิ๋วโหยวพึมพำ เสียงยังแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอน
"แล้วเป็นพี่ชายคนไหน?"
จู่ๆ อิ๋วโหยวก็หุบปาก เอามือทั้งสองข้างปิดหน้า แอบมองเวินหว่าน ผ่านช่องนิ้ว
"ความลับ"
เวินหว่าน หัวเราะพลางอุ้มนางขึ้นจากเตียง เปลี่ยนให้เป็นเสื้อกางเกงหนานุ่ม แล้วคุกเข่าลงใส่รองเท้าให้
"เมื่อวานรองเท้าบูทคู่นั้นเปียกโชกไปแล้ว แม่ซักไว้ยังไม่แห้ง วันนี้ใส่คู่สีแดงนี้ดีไหม?"
"อื้ม"
(ˊᗜˋ)
ตอนที่อุ้มลงมาข้างล่าง ในห้องอาหารมีคนนั่งอยู่แล้วสามคน
ลู่ซิงฉือ นั่งอยู่ในตำแหน่งประจำของเขา ข้างหน้ามีโจ๊กขาวกับไข่ดาว ตะเกียบวางอยู่บนขอบชามไม่ได้ขยับ สายตามองตามอิ๋วโหยว ตลอดเวลา
ที่หัวโต๊ะมีชายชราผมขาวคนหนึ่ง สวมเสื้อคอกลมผ้าฝ้ายสีเทาเข้ม กำลังใช้ช้อนคนซุปไก่ในหม้อดิน ความร้อนทำให้แว่นตาของเขาขึ้นฝ้าขาวโพลน
"ปู่!" พอเห็นชายชรา อิ๋วโหยว ก็ดิ้นจะลง อุ้มลงวางไว้ที่พื้นแล้ว ขาสั้นๆ ก็วิ่งตู๊ดๆ ไปกอดแขนชายชราไว้
"โอ้ย ยายน้อยของเราตื่นแล้วหรือ" ลู่เจี้ยนกั๋ว วางช้อนลง อุ้มนางขึ้นมานั่งบนตัก ลูบหัวนางอย่างรักใคร่ "นอนมาทั้งบ่ายทั้งคืน คงหิวมากแล้วสิ"