ลมหนาวพัดชายผ้าพันคอลายดอกไม้ปลิวไสว โย่วโย่ว๊ยก้าวเท้าทั้งสองข้างลงบนพื้นหิมะ รองเท้าแตะขนปุยเปียกชื้นไปด้วยหิมะในทันที
ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่บนนภาแห่งยุคโบราณ กลมโตและสว่างไสว ส่องแสงให้พื้นหิมะขาวโพลนเปล่งประกาย
โย่วโย่ว๊ยเห็นเขาเป็นคนแรก
เซียวจิ้งหยวนไม่ได้ล้มลงในตำแหน่งเดิมอีกแล้ว——เขาพิงอยู่ใต้ต้นไห่เช่อห่างออกไปสามก้าว ร่างกายตั้งตรงขึ้นเล็กน้อย หลังพิงลำต้น ผ้าห่มสีชมพูผืนเล็กยังคลุมอยู่ที่หัวเข่า แต่ดูเหมือนจะถูกพับใหม่อีกครั้ง
เขาตื่นอยู่
เขากำลังก้มหน้ามองสิ่งที่อยู่บนแขนของตัวเอง ใต้แสงจันทร์ใบหน้านั้นยังคงซีดเซียว แต่มีสีเลือดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเมื่อวาน คิ้วขมวดเล็กน้อย นิ้วมือกำลังพลิกดูสิ่งของที่แปะอยู่ที่ด้านในแขน——เป็นพลาสเตอร์ยาที่นางแปะให้ ตอนที่เป็นลวดลายไดโนเสาร์ตัวน้อย
เขากำลังศึกษาพลาสเตอร์ยา
(ˊ˃ˬ˂ˋ✿)
“พี่ชาย!”
เสียงใสแจ๋วของโย่วโย่ว๊ยดังระเบิดขึ้นในยามราตรี นางวิ่งโซซัดโซเซเข้าไปหาเขา เป้สะพายหลังกระเด้งกระดอนดังโครมคราม รองเท้าแตะขนปุยเหยียบย่ำลงบนพื้นหิมะเป็นรอยหลุมระเกะระกะ
เซียวจิ้งหยวนเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว นิ้วมือที่แตะขอบพลาสเตอร์ยาหดกลับ สายตามองไปที่ก้อนสีขาวเล็ก ๆ ที่พุ่งตรงเข้าหาเขา
ใต้แสงจันทร์ เด็กหญิงตัวน้อยสวมชุดนอนลายดอกไม้ คลุมด้วยผ้าพันคอ เท้าสวมรองเท้าแตะในร่มที่เปียกโชกไปแล้ว ด้านหลังสะพายเป้สีชมพูที่ใหญ่กว่าหัวของหล่อนเสียอีก ประทับด้วยลวดลายสตรอเบอร์รี่ที่เบี้ยว ๆ หลายลูก
นางวิ่งมาถึงตรงหน้าเขาได้ก็หายใจหอบเหนื่อยจนแทบจะขาดใจ แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำด้วยความหนาว ลมหายใจที่ผุดออกมาเป็นไอขาว ๆ พวยพุ่ง
“พี่ชายยังไม่ไปไหน!”
โย่วโย่ว๊ยย่อตัวลงตรงหน้าเขา มือทั้งสองข้างยันอยู่บนหัวเข่าของเขา เงยหน้าขึ้นยิ้ม ตาหยีเป็นพระจันทร์เสี้ยวสองดวง เผยให้เห็นฟันขาว ๆ ทั้งหมด
“บอกแล้วไหมว่าจะไม่ไป” น้ำเสียงของเซียวจิ้งหยวนดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเมื่อวาน ไม่แหบแห้งเหมือนกระดาษทรายขัดคอ แต่ยังคงทุ้มต่ำ เย็นเยียบไปด้วยไอหนาวยามราตรี
“พี่ช่างว่านอนสอนง่ายจริง ๆ” โย่วโย่ว๊ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น ปมผมเล็ก ๆ สองข้างแกว่งไกวตาม