"พี่ชายดูแลบาดแผลของตัวเองเถอะ"
โย่วโย่วพูดอย่างมีเหตุมีผล มือทั้งสองข้างซ่อนไว้ข้างหลังแน่นหนา
เซียวจิ้งหยวนพิงกรอบประตู ราวกับเรี่ยวแรงในกายถูกดูดออกไปเกือบหมด แม้แต่การยกมือก็ดูหนักอึ้ง ทว่าเขายังคงค่อย ๆ ยื่นมือขวาที่ไม่ได้รับบาดเจ็บออกไป กางฝ่ามือให้เธอ
"มานี่"
โย่วโย่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ยื่นมือซ้ายจากด้านหลังออกมา วางลงในฝ่ามือของเขา
เซียวจิ้งหยวนนิ้วมือขมิบเข้าหากัน ครอบมืออวบอ้วนเล็ก ๆ ของเธอไว้ทั้งกำ
รอยแดงเส้นนั้นบนฝ่ามือสัมผัสกับปลายนิ้วของเขา เป็นเส้นบาง ๆ จมลึกเข้าไปในเนื้อนุ่ม ๆ
"ใครทำ"
เสียงแหบแห้งราวกับกระดาษทรายขูดผ่านลำคอ แต่ความเย็นเยียบในน้ำเสียงนั้นไม่อาจปิดบังได้
"ไม่มีใครทำ!" โย่วโย่วรีบส่ายหน้า ปมผมเล็ก ๆ สะบัดไปมา "เป็นเชือก เชือกลากรถ โย่วโย่วลากพี่ชายแล้วบาดเอา"
เธอกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ จึงยื่นมืออีกข้างให้ดูด้วย——รอยแดงที่เหมือนกันทุกประการ สมมาตรกันบนฝ่ามือทั้งสองข้าง
เซียวจิ้งหยวนมองรอยแดงสองเส้นนั้น แล้วใช้นิ้วหัวแม่มือลูบผ่านเบา ๆ แรงเบาราวกับกลัวว่าจะทำให้แตกสลาย
"ลากรถ" เขาพูดคำนี้ซ้ำ สายตามองไปที่รถสีแดงพลาสติกคันเล็กที่อยู่ด้านข้าง
ล้อสีเหลืองสี่ล้อ เชือกลากสีเขียว ยาวไม่เกินขาของเขาเสียอีก
นางใช้เจ้านี่ลากเขา?
(ꐦ ಠ‸ಠ)
เซียวจิ้งหยวนหลับตาลงครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าเพราะเลือดออกมากจนเวียนศีรษะหรือเพราะเหตุอื่น ลูกกระเดือกกลิ้งไปมา แต่ไม่พูดอะไร
"พี่ชาย? พี่ชายไม่สบายอีกแล้วหรือ?" โย่วโย่วขยับเข้ามาใกล้ มือเล็ก ๆ วางบนแผ่นลดไข้ที่หน้าผากเขาแล้วกด "แผ่นเย็น ๆ ยังอยู่ที่ ควรจะไม่ร้อนแล้วสิ"
"อืม ไม่ร้อนแล้ว"
เขาลืมตา สายตาจับอยู่ที่ปลายจมูกแดงก่ำเพราะความหนาวและรองเท้าผ้าฝ้ายที่เปียกโชกของเธอ
"เจ้า... นานเท่าใดแล้ว"