“เกาะที่ซ่อนแผ่นศิลาอยู่มีพิกัดเท่าไหร่?” หลิงชูถามทีช
เธอไม่ค่อยสนใจต้นไม้ลูกาที่ทำให้เป็นอมตะต้นนั้นเท่าไรนัก แต่สนใจสมบัติของเผ่าวิญญาณ
อีกอย่าง เธอก็ไม่กลัวลำบาก ถ้าเกาะนั้นอยู่ไม่ไกล เธอก็แวะไปเอามาได้
ทีชบอกพิกัดออกมา หลิงชูเทียบกับพิกัดปัจจุบันแล้วก็หมดความคิดจะไปทันที
ด้วยความเร็วของเรือระดับสามลำนี้ ต่อให้แล่นเต็มกำลังก็ต้องใช้เวลาถึงครึ่งปีกว่าจะไปถึง
“กัปตัน คุณก็สนใจแผ่นศิลานั่นเหมือนกันเหรอ?” ทีชถาม
หลิงชูไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ
“เรื่องนี้นอกจากฉันกับเฮมล็อกแล้ว ก็มีฟิลิปที่รู้ด้วย ตอนนั้นฉันเพิ่งออกทะเลไปเป็นโจรสลัด มีลูกเรือติดตามอยู่แค่สองคน คือพวกเขาสองคน ฟิลิปเป็นคนลังเลไม่เด็ดขาด ในหลุมลึกนั่นไม่มีโครงกระดูกของมัน บางทีมันอาจไปเข้ากับลูคัสแล้วก็ได้ แผ่นศิลาแผ่นนั้นอาจถูกลูคัสเอาไปแล้ว……”
ทีชเล่าข้อสันนิษฐานของตัวเอง หากฟิลิปยอมตายแต่ไม่ยอมพูด ลูคัสที่อยากรู้พิกัดของแผ่นศิลาก็คงไม่ตัดหัวเฮมล็อกทิ้งอย่างเด็ดขาดเช่นนั้น ต้องจับพวกมันทั้งคู่มัดไว้แล้วค่อย ๆ สอบสวนแน่
หลิงชูคิดว่าข้อสันนิษฐานของเขามีเหตุผล พวกมันตายไปกว่าปีแล้ว ถ้าลูคัสรู้พิกัดของแผ่นศิลา ก็คงเอามันไปนานแล้ว
“ฉันจะช่วยจับตาดูความเคลื่อนไหวของลูคัสให้ ถ้าเจอมัน ฉันจะช่วยพวกคุณแก้แค้นแน่นอน”
ที่หลิงชูพูดแบบนี้ ไม่ใช่แค่อยากได้แผ่นศิลา แต่ยังตั้งใจอยากช่วยลูกน้องพวกนี้แก้แค้นจริง ๆ เธอเป็นคนที่ปกป้องพวกเดียวกันมาก
แค่ไม่รู้ว่าลูคัสมีฝีมือแค่ไหน แต่พูดข่มไว้ก่อนก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
การฆ่าลูคัสเพื่อแก้แค้นให้ตัวเองที่ตายไปแทบจะเป็นความปรารถนาของน้องโครงกระดูกทุกตัว พอได้ยินเช่นนั้น พวกมันก็ตื้นตันใจจนไฟผีในเบ้าตาเต้นวูบวาบ