วาซาบิ หวังตัวหยู่ และราชามือว่างล้วนไม่มีค่าความชั่ว จึงใช้หนังสือค่าหัวกับพวกเขาไม่ได้ ส่วนอูตี้ย่อจวิ้นหลังอยู่อันดับสองด้านค่าความมั่งคั่ง หลิงชูคิดว่าใช้หนังสือค่าหัวกับเขาก็ไม่คุ้มเหมือนกัน เผื่อหมอนี่ฝีมืออ่อนเกินไป แล้วนายพรานล่าโจรสลัดคนอื่นรับค่าหัวไปเสียก่อน แบบนั้นทรัพยากรที่กองอยู่กับตัวเขาก็ไม่เท่ากับตกเป็นของคนอื่นหรอกหรือ
ดังนั้น เมื่อเทียบกับการเพิ่มค่าหัวแล้ว หลิงชูอยากรู้พิกัดของคนพวกนี้มากกว่า จะได้ลงมือเอง
กลัวว่าผู้เล่นจะไม่รู้ว่าถ่านภูเขาไฟมีค่าขนาดไหน หลิงชูจึงอธิบายอย่างใส่ใจอีกประโยคว่า “ถ่านภูเขาไฟหนึ่งก้อนให้ประสิทธิภาพการเผาไหม้เป็นห้าเท่าของถ่านธรรมดา”
ตอนนี้ไม่มีใครขายถ่าน พอเอาออกขายก็ถูกแย่งซื้อหมดในพริบตา คนที่ดูเป็นย่อมรู้ว่าถ่านภูเขาไฟยี่สิบก้อนนี้มีมูลค่าแค่ไหน ยังมีอาหารกระป๋องอีกยี่สิบกระป๋อง ซึ่งมีค่ามากกว่าอาหารธรรมดา ผู้เล่นคนอื่นไม่มีมิติแหวนแบบหลิงชู อาหารที่เก็บไว้ในคลังเรือย่อมเน่าเสีย แต่อาหารกระป๋องเก็บได้นาน
ทรัพยากรเหล่านี้แลกกับพิกัดเพียงจุดเดียว แถมไม่มีความเสี่ยง แค่ส่งข้อความส่วนตัวบอกหลิงชูก็พอ ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกแก้แค้น
ไม่น่าเชื่อถือกว่าค่าหัวที่อูตี้ย่อจวิ้นหลังประกาศไว้ ซึ่งต้องฆ่าหลิงชูถึงจะได้รับรางวัลหรอกหรือ
ผู้เล่นที่เห็นข้อความนี้ต่างตาลุกวาว พากันจำไอดีของคนพวกนั้นไว้เงียบ ๆ เพราะคนพวกนี้เป็นถ่านกับอาหารกระป๋องเดินได้ชัด ๆ
【ห้องแชทสาธารณะ】
ราชามือว่าง “?”
ราชามือว่าง “@หลิงชู คุณหมายความว่ายังไง?”
หลิงชู “ไม่ได้หมายความว่ายังไง แค่รู้สึกว่าคุณพูดจาน่าสนใจดี อยากชวนไปดื่มชาคุยกันสักหน่อย”