หลิงชูยืนยันกับเสี่ยวลู่ปานอีกครั้ง จากนั้นจึงกดยอมรับคำขอเป็นเพื่อน
หมี่ฉีเหมียวเหมียวอู๋ดูเหมือนจะเข้าสังคมไม่เก่ง ผ่านไปกว่าครึ่งนาทีถึงส่งข้อความมาอย่างเกรงใจว่า “สวัสดีค่ะพี่ใหญ่~”
“สวัสดี” หลิงชูเข้าเรื่องทันที “ฉันมีเกล็ดจิ้งเหรนยักษ์แบบนี้ 20 แผ่น ทำเป็นเกราะหนังสักชุดได้ไหม”
หมี่ฉีเหมียวเหมียวอู๋: “ถ้ามี 20 แผ่น น่าจะพอดีทำได้หนึ่งชุดค่ะ”
“หนังจิ้งจกนี่ค่อนข้างหนา ลองดูว่ามีวิธีขัดให้บางลงไหม” หลิงชูถาม
“ได้ค่ะ…มีข้อกำหนดเรื่องรูปลักษณ์อย่างอื่นไหมคะ เช่น สีหรือรูปแบบ ถ้าอยากเลือกสี ก็ย้อมได้ค่ะ แค่ค่าแรงจะแพงขึ้นอีกหน่อย”
หลิงชู: “ไม่มีข้อกำหนด ใส่สบายก็พอ ใช้เวลาทำนานแค่ไหน”
“ถ้าไม่ย้อมสี วันเดียวก็เสร็จค่ะ”
“ได้ ค่าแรงจะรับเป็นอะไร แร่เหล็กหรืออาหาร”
หมี่ฉีเหมียวเหมียวอู๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “พี่ใหญ่มีอาวุธเหลือใช้ไหมคะ ขอแค่คุณภาพธรรมดาก็พอ…”
หลิงชูลองคิดดู ดูเหมือนว่าคราวนี้เธอเพิ่งยึดอาวุธมาได้สองชิ้นจากบุกป่าฝ่าดง
【หน้าไม้จิ้มกระต่าย】
【คุณภาพ: ดีเลิศ】
【หน้าไม้จิ้มกระต่ายที่บรรจุกระสุนได้อย่างรวดเร็ว ระยะยิงสั้นแต่ยิงได้เร็ว ความว่องไว +1】
【แส้ควบคุมสัตว์】
【คุณภาพ: ดีเลิศ】
【แส้สำหรับผู้เลี้ยงสัตว์โดยเฉพาะ แน่นอนว่าใช้ตีคนก็ได้เช่นกัน พละกำลัง +1】
หลิงชูส่งค่าสถานะให้เธอดู “อาวุธสองชิ้นนี้ได้ไหม”
หมี่ฉีเหมียวเหมียวอู๋ตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ได้ค่ะ ดีมากเลย!”
เดิมทีหมี่ฉีเหมียวเหมียวอู๋คิดว่าจะแลกได้แค่อาวุธคุณภาพธรรมดา ใครจะคิดว่าพี่ใหญ่ลงมือทีเดียวก็ให้ของคุณภาพดีเลิศ
เธอเป็นช่างตัดเสื้อที่ไม่มีแรงแม้แต่จะมัดไก่ สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดก็คืออาวุธ ครั้งก่อนตกปลาแล้วบังเอิญตกปลาไหลเปลือยขึ้นมา มันอ้าปากกว้างพุ่งเข้าใส่เธอ เกือบกัดนิ้วเธอขาด
สุดท้ายเธอก็ใช้มีดสั้นที่เสี่ยวลู่ปานแลกให้ ฆ่าปลาไหลตัวนั้นจนได้
แต่มีดสั้นมีระยะโจมตีใกล้เกินไป เธอขี้ขลาด ไม่กล้าสู้ประชิดกับศัตรูเด็ดขาด เธออยากได้อาวุธระยะไกลมากกว่า แต่ก็ไม่อยากรบกวนเสี่ยวลู่ปานบ่อย ๆ ได้ยินว่าช่วงนี้งานของเขาแน่นมาก