รอยยิ้มบนใบหน้าของรอยยิ้มชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด หัวเราะเย้ยออกมา
“เทพมรณะตัวจริง?”
“หลิงชู นายสู้ฉันจนสมองพังไปแล้วหรือไง?”
เขากวาดสายตามองมอร์ทัสตั้งแต่หัวจรดเท้า สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่เคียวสีดำยาวสองเมตรที่อยู่ในมือ
เสื้อคลุมดำ ใบหน้าเหมือนคนตาย ประกอบกับเคียวหนึ่งเล่ม ดูเหมือนเทพมรณะในตำนานจริงๆ
แต่มันจะพิสูจน์อะไรได้?
สกิลและอาชีพของผู้เล่นนั้นแปลกประหลาดสารพัด ต่อให้มีคนเปลี่ยนอาวุธเป็นเคียว หรือแม้แต่มีปีกงอกแล้วอ้างตัวเป็นเทวดา เขาก็ไม่แม้แต่จะมอง
“ใส่เสื้อคลุมดำ ถือเคียว แล้วคิดว่าตัวเองเป็นเทพมรณะงั้นเหรอ?”
มุมปากของรอยยิ้มยกขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูก
“เล่นเป็นผี”
ในความคิดของเขา ชายในชุดดำคนนี้ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา ก็คงจะมุ่งเป้ามาที่รางวัลสุดท้ายและวิญญาณหินเหมือนกัน
ตำแหน่งของผู้เล่นที่เหลือถูกเปิดเผยทั้งหมดแล้ว ฝ่ายนั้นคงแอบซ่อนอยู่แถวนี้รอให้เขากับหลิงชูบาดเจ็บทั้งคู่ แล้วค่อยโผล่ออกมาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์
ความคิดไม่เลว
เสียดายที่มันมาเร็วเกินไป
[คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสด]
ลูกอมนมหมาป่าใหญ่เทา: “เดี๋ยว เมื่อกี้หลิงชูพูดว่าอะไรนะ? คนนี้เป็นเทพมรณะ? เป็นเทพมรณะที่ฉันคิดถึงหรือเปล่า??”
แผนที่ทะเลเก่า: “แปดส่วนเป็นแบบนั้น หนังสือพิมพ์โง่ๆ ก็ยืนยันแล้วว่าเกาะโฮปเคยได้รับความคุ้มครองจากเทพแห่งท้องทะเล โลกใบนี้มีเทพเจ้าจริงๆ!”