เปี๊ยะ
ขวดยาแก้วสีฟ้าเปล่าหนึ่งใบร่วงลงบนพื้นโคลน
ตอนที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่ที่โมเออร์ทูซี่ หลิงชูก็หยิบยาฟื้นฟูพลังเวทระดับกลางจากถุงวิญญาณหินออกมาดื่มจนหมดขวดในอึกเดียว
อัตราการฟื้นฟูห้าสิบแต้มพลังเวทต่อนาที ทำให้ค่าพลังเวทที่ใกล้จะหมดเกลี้ยงของเธอเริ่มเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
หลิงชูยกมือเช็ดคราบยาสีฟ้าที่ติดอยู่ที่มุมปาก
"ฉันบอกแล้วไง...ว่าเธอไม่เชื่อเอง"
สายตาของโมเออร์ทูซี่ก็ finally เลื่อนออกจากรอยยิ้ม
มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหลิงชู
ใบหน้าซีดเผือดที่ไร้อารมณ์นั้น ก็ค่อย ๆ ฉีกยิ้มออกมาทีละน้อย
"ในที่สุดก็ได้เจอกัน"
ความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจของหลิงชูก็แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง
คิดไว้แล้วว่าเธอจำได้ และดูจากน้ำเสียงนี้..จำได้แม่นทีเดียว
โมเออร์ทูซี่พูดต่อ "เป็นไงบ้างล่ะ?"
"ชอบเกมที่ข้าออกแบบมาเพื่อเจ้าโดยเฉพาะหรือเปล่า?"
สายตาของหลิงชูแข็งค้างทันที รอยยิ้มก็หันมามองอย่างตกใจเช่นกัน
โมเออร์ทูซี่ดูพอใจกับปฏิกิริยาของพวกเขามาก เคียวสีดำพาดอยู่บนบ่า น้ำเสียงของเขาฟังดูมีความสุขด้วยซ้ำ
"น่าเสียดาย ที่พวกวิญญาณไร้ค่าพวกนี้มันไร้ประโยชน์จริง ๆ"
"ข้าเลือกมนุษย์ที่ชอบฆ่าและละโมบพวกนี้มาให้เจ้าโดยเฉพาะ แต่สุดท้ายก็ยังให้เจ้าอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้"
"ไม่มีทางเลือก สุดท้ายก็ต้องให้ข้าลงมือเอง"
"แต่ว่านี่ก็น่าสนุกกว่าใช่ไหมล่ะ?"
คลื่นความตกใจถาโถมเข้ามาในใจของหลิงชู
ที่แท้การท้าทายนี้ ตั้งแต่แรกมันก็มุ่งเป้ามาที่เธอ!
เธอคิดมาตลอดว่าเป็นเจ้าเหวินหลิ่วที่ใช้สกิลสายโชคชะตาลากเธอเข้ามา