“คุณยังขาดวัสดุอะไรอยู่?” หลิงชูถาม
“ดาวทะเลหนามยาวหรือดาวทะเลแป้ง ฉันต้องใช้เปลือกของพวกมันบดเป็นผงยา” เสี่ยวเฟิงฉานเยว่ตอบ
ดาวทะเลหนามยาวเหรอ?
หลิงชูกะพริบตาปริบ ๆ ช่างบังเอิญจริง ๆ เธอกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะเอาดาวทะเลหนามยาวกองใหญ่ในมิติแหวนไปทิ้งที่ไหนดี
“ฉันมีดาวทะเลหนามยาวสองร้อยกว่าตัว ยกให้คุณทั้งหมดเลย นอกจากเจ้าพวกนี้แล้ว คุณยังขาดขยะอะไรอีก... เอ่อ วัสดุอะไรอีก?”
เสี่ยวเฟิงฉานเยว่อึ้งไป “สองร้อยกว่าตัวเหรอ?”
“ไม่พอเหรอ?”
อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที “พอแล้ว”
เสี่ยวเฟิงฉานเยว่ถึงกับพูดไม่ออก ดาวทะเลที่ตัวเองใช้แหจับอยู่ตั้งนานยังจับไม่ได้สักตัว แต่ในสายตาของผู้หญิงคนนี้ มันกลับเป็นขยะอย่างนั้นเหรอ?
ทั้งสองทำสัญญาผ่านระบบ เสี่ยวเฟิงฉานเยว่ส่งยาบำรุงชีวิตสิบขวด ยาเวทสิบขวด และยาแก้พิษสิบขวดให้เธอก่อน ส่วนยาที่เหลือจะส่งให้ภายในสองวัน
หลิงชูพอใจกับการแลกเปลี่ยนครั้งนี้มาก
ต่อไปไม่ว่าจะเก็บขยะอะไรได้ก็จะไม่ทิ้งส่งเดชแล้ว ยังไงมิติแหวนของเธอก็กว้างขวาง ไม่แน่ว่าวันไหนอาจได้ใช้ขึ้นมา เกมนี้มีอาชีพแปลกประหลาดอยู่มากมาย ขยะในสายตาเธออาจเป็นสมบัติล้ำค่าในสายตาคนอื่นก็ได้
หลิงชูปิดหน้าต่างข้อความส่วนตัว แล้วจู่ ๆ ก็เห็นจุดดำเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนผิวน้ำทะเลเบื้องหน้า เธอรีบหยิบกล้องส่องระยะไกลขึ้นมาตรวจดู
ตำแหน่งที่เส้นสีแดงชี้นำไปไกลลิบ คือเกาะแห่งหนึ่ง
สิบนาทีต่อมา