“กัปตัน ของสีแดงสดนี่คืออะไรเหรอ?”
หลิงชูกำลังเพลิดเพลินกับอาหารอร่อย ๆ อยู่ จู่ ๆ หัวกะโหลกก็โผล่เข้ามาใกล้
ทีชขยับเข้ามาใกล้หม้อด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วสูดกลิ่นอย่างแรงด้วยจมูกที่ไม่มีอยู่ ในฐานะเอ็นพีซีพื้นเมืองในเกม นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มันได้เห็นอาหารอย่างน้ำสุกี
“นั่นคือน้ำมันพริก” หลิงชูอธิบาย
แม้ทีชจะไม่มีจมูกแล้ว แต่ประสาทรับกลิ่นยังคงอยู่ มันรู้สึกว่ากลิ่นหอมนี้มีความหอมชาลึกลับ แถมยังฉุนจนแสบตา แต่กลับทำให้มันน้ำลายไหลไม่หยุด
“ลองชิมไหม?”
หลิงชูตักก้ามปูขึ้นมาข้างหนึ่งแล้วยื่นให้มัน
ทีชเลียนแบบท่าทางของเธอ ใช้ก้อนหินทุบเปลือกก้ามปูให้แตก หยิบเนื้อปูสีขาวนุ่มออกมา จากนั้นก็แหงนหน้าอ้าปากโยนเข้าไป
หลิงชูมองเนื้อก้ามปูที่ร่วงผ่านกระดูกขากรรไกรล่างของมันลงไปถึงกระดูกไหปลาร้า แล้วตกผ่านกระดูกซี่โครง ผ่านกระดูกเชิงกราน ก่อนจะตกลงบนชายหาด มุมปากของเธอกระตุก
“อร่อยจริง ๆ”
ทีชส่งเสียงชื่นชมอย่างพึงพอใจ ราวกับได้ลิ้มรสปูมะพร้าวจริง ๆ
หลิงชูไม่ได้เปิดโปงมัน วันนี้ที่ได้ของมากมาย ทีชเองก็มีส่วนช่วยไม่น้อย
ยังไงปูมะพร้าวก็ยังมีอีกเยอะ ปล่อยให้มันมีความสุขไปเถอะ
เปลือกปูมะพร้าวเป็นวัสดุสำหรับการผลิตชนิดหนึ่ง หลิงชูกินเสร็จแล้วก็ไม่ได้ทิ้ง แต่เก็บใส่มิติแหวนไปอย่างสะดวกมือ
ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกวันครึ่งก่อนถึงเวลาที่ระบบกำหนดให้ออกจากเกาะ หลิงชูไม่ได้รีบร้อนจากไป คิดว่าอย่างน้อยจะอยู่บนเกาะนี้กินมื้อเย็นให้อร่อยอีกสักมื้อ
การล่องลอยอยู่กลางทะเลโดยไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ความรู้สึกที่ได้เหยียบพื้นดินด้วยเท้าทั้งสองข้างทำให้เธอรู้สึกมั่นคงกว่าเดิม ได้ดื่มด่ำกับช่วงเวลาเช่นนี้เพิ่มอีกสักหน่อยก็ยังดี
หลิงชูแทะขาปูไปพลาง ก้มมองของที่เก็บเกี่ยวมาเต็มมิติแหวนไปพลาง อดหรี่ตายิ้มไม่ได้
ทริปนี้แม้จะเสี่ยงอันตรายแต่ก็ผ่านพ้นมาได้อย่างปลอดภัย นับว่าเก็บเกี่ยวได้อย่างมหาศาล!