รอยยิ้มเหมือนได้ยินเรื่องไร้สาระที่สุดในโลก สีหน้าบิดเบี้ยวทันที
“ร่วมมือกันงั้นเหรอ?”
“หลิงชู อย่ามาหลอกฉันที่นี่!”
เขาหลบโซ่ตรวนมรณะที่พุ่งมาจากด้านข้าง พลางกัดฟันด่า
“เจ้ามัจจุราชเองก็พูดแล้ว ว่าความท้าทายนี้เตรียมไว้สำหรับเธอโดยเฉพาะ! พวกเราคณะละครสัตว์ทั้งหมดโดนเธอลากเข้ามา!!”
รอยยิ้มยิ่งพูดยิ่งโกรธ
ก็พวกเขาคิดจะเล่นงานหลิงชู สุดท้ายจูเลียตกับเฉินพัวพัวก็ตายทั้งคู่ เจ้าเหวินหลิ่วติดกับ ส่วนตัวเองยังโดนเทพเจ้าจริงๆ ที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ไล่ฟัน
สุดท้าย หลิงชูกลับคิดจะให้เขาช่วย?
“มัจจุราชต้องการฆ่าเธอต่างหาก! เกี่ยวอะไรกับฉัน!”
“ตอนนี้ยังคิดจะให้ฉันขายชีวิตเพื่อเธออีกเหรอ ฉันถุย!”
หลิงชูได้ยิน เกือบหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
“จะเรียกว่าโง่ก็ยังยกยอเธอไป”
“เมื่อกี้ใครกันที่สั่งสอนมัจจุราชว่าทำตัวเป็นผีหลอกคน?”
รอยยิ้มพูดไม่ออก หลิงชูพูดต่อ “แค่ความใจแคบของเจ้านี่ สองสามประโยคเมื่อกี้ของเธอ ก็ให้เธอตายเป็นร้อยครั้งแล้ว!”
มอร์ตุส:“……”
มือที่ถือเคียวชะงักเล็กน้อย ดวงตาสีดำค่อยๆ ขยี้ลง
หลิงชูพูดเร็วมาก
“อีกอย่าง เธอไม่ได้ยินที่มันพูดเมื่อกี้เหรอ มันก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน หมายเลข 183!”
“ตอนนี้เกมนี้มีคนรอดได้แค่คนเดียว!”
หลิงชูยกกระดูกมีดขาวขึ้นปัดกลุ่มควันดำที่เฉียดข้างหน้าไป