“อู๋ไป๋ ข้ายอมแพ้แล้ว”
เรื่องมาถึงขั้นนี้ ขืนดันทุรังต่อไปก็ไร้ประโยชน์ จีเช่อยอมจำนน
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ พลางพูดเนิบ ๆ ว่า “ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ชอบหน้าเจ้า เจ้าลงมือแล้ว ตามธรรมเนียม เจ้าก็ลองรับดาบข้าดูสักที”
ไม้เท้าสีดำในมืออู๋ไป๋ชี้ตรงไปที่จีเช่
จีเช่ตัวเกร็งไปทั้งร่าง หนังหัวชา ระแวดระวังถึงขีดสุด
เขาระดมพลังฝึกปรือทั้งหมดจนถึงขีดสูงสุด รวมเป็นเกราะพลังคุ้มกายสามชั้น
“ฉัวะ!”
ร่างอู๋ไป๋วูบไหว เงาเลือนรางสายหนึ่งตัดผ่านระยะหลายสิบเมตร ไม้เท้าสีดำตวัดฟันตาม
จีเช่ฟาดฝ่ามือคู่พร้อมกัน ลมปราณภายในหลั่งไหลดั่งคลื่นซัดถาโถมเข้าใส่
พรวด! ราวกับมีดหั่นเต้าหู้
การโจมตีสุดกำลังของจีเช่ถูกคลื่นกระบี่ผ่าออก
ไม้เท้าสีดำฟาดลงบนตัวเขา เกราะพลังคุ้มกายสามชั้นแตกกระจายทันที
เคร้ง! ประกายไฟกระเด็น
จีเช่กระอักเลือดออกมาคำโต ทั้งร่างถูกฟาดกระเด็น
อู๋ไป๋ชะงักเล็กน้อย มองไปที่จีเช่ เสื้อคลุมสีดำถูกฉีก เผยให้เห็นเกราะเงินที่อยู่ข้างใน
สมบัติวิเศษคุ้มกาย
อู๋ไป๋ยิ้มเยาะ คมกระบี่เมื่อครู่ถูกเกราะเงินป้องกันไว้ ไม่อย่างนั้นจีเช่คงท้องแตกไส้ทะลักแน่
จีเช่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาเองก็เป็นผู้ฝึกฝนขั้นเทพ แต่กลับต้านทานอู๋ไป๋ไม่ได้แม้แต่วิธีเดียว น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว
ไม่ทันที่เขาจะลุก อู๋ไป๋ร่างวูบไปปรากฏตัวข้างกาย ไม้เท้าสีดำจ่อที่ลำคอของเขา คมกระบี่พ่นพลังไม่หยุด
จีเช่หนาวเย็นไปทั้งร่าง ขอแค่อู๋ไป๋ผลักไม้เท้าสีดำไปข้างหน้าเบา ๆ เขาก็ตายแน่