อู๋ไป๋อธิบายให้หยวนเหิงฟังตั้งครึ่งค่อนวัน แต่หยวนเหิงก็ยังไม่เข้าใจ
“ช่างเถอะ ถ้าเจออะไรที่เป็นพวกเตาหลอม ก็ถ่ายรูปส่งมาให้ฉันก็พอ”
หยวนเหิงพยักหน้า
กลางฤดูหนาวเดือนสามเก้า หนาวเหน็บเสียจนพื้นดินแตกระแหง
รถบรรทุกหนักวิ่งทะยานไปบนถนน
อู๋ไป๋กับหยวนเหิงไม่เป็นไร
แต่กงฮั่นเจี๋ยกับจีเช่อที่ถูกโยนเข้าไปในตู้ท้ายรถนั้นน่าสงสาร ทั้งคู่โดนพิษน้ำพุสิบพิษเข้าไป ไม่อาจใช้พลังต้านความหนาวได้ แถมยังบาดเจ็บอีก ตอนนี้หนาวจนแทบแข็งตายอยู่แล้ว
ทั้งสองขดตัวกอดกัน ร่างกายเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำค้างแข็ง อยากตายเสียให้รู้แล้วไป
คงจะเสียใจจนไส้แทบเขียว ว่าทำไมถึงหาเรื่องมายั่วยุอู๋ไป๋
……
……
สองวันต่อมา อู๋ไป๋กับหยวนเหิงก็มาถึงวังมังกรอัคคีในที่สุด
“พี่อู๋ไป๋”
เหลยหมู่หมู่รู้ว่าวันนี้อู๋ไป๋จะมา จึงรอตั้งแต่เช้า
เธอไม่ใช่สาวสวยแบบตะลึงงัน แต่ตัวเล็ก ผิวขาว ผมยาวขึ้นแล้ว ดูน่ารักสดใส เหมือนเด็กสาวข้างบ้านไม่มีผิด
อู๋ไป๋ลูบหัวเธอ พลางยิ้ม “ไม่เจอกันแป๊บเดียว หมู่หมู่สวยขึ้นเยอะเลย”
เหลยหมู่หมู่ที่ได้รับคำชม ดีใจจนหน้าแดง
หยวนเหิงสั่งให้คนพาจีเช่อกับกงฮั่นเจี๋ยที่ใกล้ตายเต็มทีในตู้ท้ายรถลงไป คุมตัวไว้อย่างเข้มงวด
อู๋ไป๋กำชับว่า “ระวังด้วย สองคนนี้ยังมีประโยชน์ อย่าให้ตายล่ะ”
จากนั้น หยวนเหิงก็ให้คนยกประตูมิติลงมา
ผลปรากฏว่า ศิษย์สิบกว่าคนเข้าช่วยกัน กลับขยับประตูมิติไม่ได้แม้แต่นิด