จีเช่อไม่กล้าขยับตัว จ้องอู๋ไป๋อย่างเย็นชาแล้วพูดว่า "อู๋ไป๋ ถ้าเสี่ยวจู่ของข้าขาดผมไปสักเส้น ข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจ"
ฉัวะ! เลือดกระเซ็น
ไม้บรรทัดดำในมืออู๋ไป๋ตวัดเบา ๆ หูกงฮั่นเจี๋ยข้างหนึ่งถูกเฉือนหลุด
"อ๊าก..." กงฮั่นเจี๋ยยกมือกุมบาดแผล ส่งเสียงร้องโหยหวนน่าสะพรึงกลัว เจ็บปวดจนตัวสั่นสะท้าน
อู๋ไป๋มองจีเช่ออย่างเย้ยหยันแล้วว่า "ดูท่าไอคิวเจ้าคงเท่ากับเสี่ยวจู่ของเจ้า คิดว่าตอนนี้ขู่ข้าเหมาะหรือเปล่า"
จีเช่อโกรธจนหน้าแก่ซีดเป็นสีเขียว ตัวสั่นระริก
เขาไม่คิดว่าอู๋ไป๋จะโหดเหี้ยมขนาดนี้ แค่พูดขู่ไปประโยคเดียว หูกงฮั่นเจี๋ยก็ถูกเฉือนทิ้ง
เด็กนี่ดุดันไม่เกรงใจใคร
จีเช่อกำหมัดแน่น แต่ก็หมดหนทาง ทำได้เพียงโกรธแค้นเงียบ ๆ
กงฮั่นเจี๋ยยกมือกุมบาดแผล เลือดสดไหลซึมออกตามซอกนิ้ว เขาจ้องอู๋ไป๋เขม็งแล้วตะโกนแหลมว่า "เจ้าไม่ได้ถูกพิษ"
"ใช่ ข้าไม่ได้ถูกพิษ!" อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ "ท่านผู้ฉลาดล้ำ แต่เจ้าถูกพิษแล้ว ไม่รู้ว่ามียาถอนพิษบ่อน้ำพิษสิบมรณะรึเปล่า"
"เป็นไปไม่ได้ นี่มันเป็นไปไม่ได้ ข้าเห็นเจ้าดื่มน้ำขวดนั้น"
อู๋ไป๋เยาะว่า "ท่านผู้ฉลาดล้ำ ตาเห็นไม่จำเป็นต้องเป็นจริง เจ้าเห็นข้าดื่มน้ำไปครึ่งขวด แต่ที่เหลืออีกครึ่ง ข้าเอามาล้างชามให้เจ้า"
กงฮั่นเจี๋ยตาเหม่อลอย เจตนาร้ายกลับทำร้ายตัวเอง
"เจ้าสงสัยข้ามาตั้งนานแล้วใช่ไหมว่าเป็นของปลอม"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
"เป็นไปไม่ได้ ข้าอำพรางดีขนาดนั้น ข้าแสดงเก่งขนาดนั้น ข้าก็คือซีเหมินอวิ๋นอี้ เหตุใดเจ้าถึงสงสัยข้าได้"