ถังเป่าเอ๋อร์กับเหลยมู่มู่ผลัดกันเล่าเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้น
อู๋ไป๋ฟังอย่างเงียบ ๆ
"พี่คะ พี่นึกอะไรออกไหม"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า
ถังเป่าเอ๋อร์หน้าแห้งผากไปด้วยความผิดหวัง
"พี่อู๋ไป๋ไม่ต้องรีบนะคะ แล้วพี่จะต้องนึกออกแน่นอน"
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพยักหน้าเบา ๆ
ซีเหมินอวิ้นอี้เข้าไปกระซิบข้าง ๆ อู๋ไป๋ "เก่าอู๋ ฉันรู้นะว่านายไม่ได้เสียความจำ บอกฉันเบา ๆ สิ ฉันจะช่วยเก็บเป็นความลับให้"
อู๋ไป๋มองเขาราวกับมองคนโง่
"นายเป็นเพื่อนฉันจริงเหรอ"
"เลิกพูดเว่อร์ได้แล้ว"
อู๋ไป๋หน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "ฉันมีรสนิยมแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ"
"หมายความว่าไง"
"ลองดูภรรยาฉันสิ สวยเหมือนนางฟ้าลงมาจากสวรรค์ ยังมีน้องสาวอีกสองคน ก็สวยหยดน้ำทั้งคู่ แล้วทำไมรสนิยมการหาเพื่อนของฉันถึงแย่ขนาดนี้"
ซีเหมินอวิ้นอี้ไม่พอใจขึ้นมาทันที "เก่าอู๋ นายพูดให้ชัด ๆ หน่อย ฉันเป็นอะไรไป"
"ดูตัวนายสิ หน้าตาไม่เอาไหน ปากยังจ้อกแจ้ก ระดับการบำเพ็ญก็ต่ำ ไอคิวเกือบเป็นศูนย์ ฉันจะไปเป็นเพื่อนกับคนแบบนายทำไม"
อู๋ไป๋ส่ายหัว "ฉันเคยตาบอดมาก่อนหรือเปล่า"
ซีเหมินอวิ้นอี้หน้าเคืองขุ่นเต็มไปหมด
อู๋ไป๋ไม่เลิกกลับ หันไปถามถังเป่าเอ๋อร์ "ฉันเคยตาบอดมาก่อนหรือเปล่า"
"ไม่เคยค่ะ"
"งั้นฉันก็คิดไม่ออกแล้ว ทำไมถึงไปเป็นเพื่อนกับคนแบบนี้" อู๋ไป๋หน้าบูดบึ้ง "ดูท่าจะเหลือคำเดียวที่ใช้อธิบายได้ นั่นก็คือฉันตาฝาด"
ซีเหมินอวิ้นอี้โมโหหนัก
"อู๋เอ๊ย! พูดให้มันเคารพความรู้สึกตัวเองหน่อย ตอนนั้นนายเป็นคนคุกเข่าอ้อนวอนขอฉัน ฉันถึงได้ยอมเป็นเพื่อนกับนายอย่างเสียมิได้... เอ้ย อย่างเสียดาย ๆ หน่อย"