อู๋ไป๋ฝืนยิ้ม “ได้แกล้งเป็นวันเป็นวันก็ยังดี”
“ยะไงฉันก็เป็นคนบ้าอยู่แล้ว เท่ากับคนป่วยจิต ฆ่าคนก็ไม่ต้องรับผิด”
“พอฉันหายดี พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์มาเอาความกับเรื่องที่ฉันทำตอนบ้าๆ หรอก”
หลินตั้นจวงเคาะหน้าผากของเขาเบา ๆ อย่างขัดใจ “นี่นายนี่แหละ คิดแผลงๆ เก่งจริง คราวหน้าทำอะไรแบบนี้ อย่าดึงฉันลงไปด้วย”
อู๋ไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์ “สามีภรรยาใจเดียวกัน รวมพลังกันตัดเหล็กขาด หลอกชิงหลวนจบก็หลอกคนโง่ต่อ หลอกใครก็ได้ทั้งโลกไม่มีพ่าย”
หลินตั้นจวงตอบเขาด้วยสายตาเหยียดหยามอันงดงาม
“พี่สะใภ้ พี่ชายเป็นยังไงบ้าง”
เสียงเป็นห่วงของถังเป่าเอ๋อร์ดังแว่วมาจากด้านนอก
อู๋ไป๋กับหลินตั้นจวงเดินออกจากห้อง
หลินตั้นจวงพูดว่า “ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง ฉันบอกเขาเรียบร้อยแล้ว ว่าพวกเราเป็นเพื่อนกัน”
“แล้วสมองพี่ชายอู๋ไป๋ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
หลินตั้นจวงอดรำคาญในใจไม่ได้ สมองเขาดีเกินคน ฉลาดเหมือนลิงซะอีก
“อาจเป็นเพราะอิฐสองก้อนของชิงหลวนหนักไปหน่อย แผลภายนอกไม่มี แต่อาจกระทบสมอง ทำให้เสียความจำชั่วคราว”
ถังเป่าเอ๋อร์มองชิงหลวนด้วยความโกรธ “ดูสิ ที่นายทำลงไป”
ชิงหลวนจ้องอู๋ไป๋ไม่กะพริบ จนอู๋ไป๋รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
ดูท่าชิงหลวนไม่เชื่อว่าเขาเสียความจำ
“พี่ชาย ฉันเป่าเอ๋อร์ น้องสาวร่วมสาบานของพี่”
อู๋ไป๋ลูบหัวเธอ “อืม พี่สะใภ้เพิ่งเล่าให้ฟังแล้ว”
“พี่ชายอู๋ไป๋ ฉันมู่มู่ ก็เป็นน้องของพี่เหมือนกัน”