ความสุขมักไม่คงอยู่นาน
พริบตาเดียว ก็ถึงวันที่ 7 หลังปีใหม่แล้ว
วันนี้ อู๋ไป๋ตัดสินใจแน่วแน่ จะประกาศเรื่องการเดินทางไปภูมิภาคเซียนให้ทุกคนฟัง
ผ่านการไตร่ตรองอย่างละเอียดในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาต้องไปภูมิภาคเซียนให้ได้
นอกจากผู้เฒ่าทั้งสี่กับเจ้าตัวเล็กสองคน คนอื่น ๆ อยู่ครบ
"อู๋ มีข่าวดีอะไรจะประกาศหรือเปล่า"
ซีเหมินหยุนอี้ถามอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก
อู๋ไป๋มองไปที่ทุกคน เงียบไปนาน แล้วกัดฟันแน่น เอ่ยขึ้นว่า
"อาจจะ... ฉันต้องไปจากพวกเราสักระยะ"
ทุกคนอึ้งงันไปทั้งห้อง
"อู๋ นายพูดว่ายังไงนะ จะไปไหน"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถาม
ทุกสายตาจ้องมาที่อู๋ไป๋ เห็นได้ชัดว่าทุกคนสงสัยเหมือนกับซีเหมินหยุนอี้
อู๋ไป๋หันไปมองหลินตั้นจวง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ฉันจะไปภูมิภาคเซียน"
ทุกคนตกใจกันยกใหญ่ มองอู๋ไป๋ตาค้าง
อู๋ไป๋มองหลินตั้นจวง เอ่ยเบา ๆ ว่า "เมีย ขอโทษนะ"
หลินตั้นจวงเงียบงัน มองอู๋ไป๋ตาค้าง
เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่ทันได้ตั้งสติ
"อู๋ อย่าเล่นตลกสิ! ไปภูมิภาคเซียนทำอะไร"
อู๋ไป๋ถอนใจเบา ๆ "มีเหตุผลที่ฉันต้องไป"
"เฮ้ย พูดดูซิ มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปภูมิภาคเซียนขนาดนั้น? คุณหนูหลินเพิ่งท้อง นายไม่อยู่ดูแลเธอเหรอ"
"ฉันจำได้ว่านายเคยบอกฉันว่า นายพลาดการเกิดและการเติบโตของถังถัง ไม่อยากพลาดอีกครั้ง"
อู๋ไป๋ตอบอย่างขมขื่น "กลัวว่าคราวนี้ ฉันก็ต้องพลาดอีกแล้วล่ะ"