อู๋ไป๋มองเสี่ยวชิงเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
เส้นทางข้างหน้ายังไม่รู้เลยเป็นตาย เขาไม่มีทางปล่อยให้เสี่ยวชิงตามไปผจญภัยด้วยกันได้
สองวันถัดมา อู๋ไป๋พาถังถังกับเจ้ากลมน้อยไปเที่ยวสวนสนุกกันสนุกมึนตึงหนึ่งวันเต็ม นอกจากนั้นก็ใช้เวลาอยู่กับหลินตั้นจวง
"เสี่ยวชิงกับไอ้บื้อไปไหนน่ะ"
ตอนกินข้าวมื้อเย็น อู๋ไป๋สังเกตเห็นว่าเสี่ยวชิงกับซีเหมินอวิ้นอี้ไม่อยู่
ถังเป่าเอ๋อร์บอกว่า "เช้าฉันเห็นสองคนนั้นออกไปด้วยกัน วันนี้ไม่เห็นหน้าเลย"
อาธีน่าเสริมต่อ "ฉันโทรหาซีเหมินแล้ว เขาบอกว่าอยู่ระหว่างทางกลับแล้ว"
"งั้นเรากินกันเลย เหลือข้าวไว้ให้พวกเขาก็พอ"
คนทั้งบ้านเพิ่งกินข้าวเสร็จ ซีเหมินอวิ้นอี้กับเสี่ยวชิงก็กลับมา
"สองคนนี้วันนี้ไปเที่ยวไหนมา" อู๋ไป๋ถาม
"ออกไปเดินเล่นธรรมดา มีอะไรกินมั้ย หิวจะตายอยู่แล้ว"
ซีเหมินอวิ้นอี้ตอบกลับมาตามสบาย แล้วก็ร้องบ่นว่าหิวโซ
อู๋ไป๋ขย้อนตา ไม่ถามต่อ
วันรุ่งขึ้น ตีสี่
อู๋ไป๋ลืมตาขึ้น มองหลินตั้นจวงที่ยังหลับอยู่ แววตาเต็มไปด้วยความอาลัย
เขากลัวว่าหลินตั้นจวงจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน จึงออกวิชาเล็ก ๆ ทำให้เธอหลับลึกยิ่งขึ้น
อู๋ไป๋ลุกจากที่นอน มองหลินตั้นจวงที่หลับสนิท แล้วโน้มลงจูบที่หน้าผากของเธอเบา ๆ
เขายื่นมือลูบท้องของหลินตั้นจวงเบา ๆ มุมปากยกขึ้นนิด ๆ ที่นี่มีชีวิตเล็ก ๆ ที่สายเลือดเดียวกันกับเขา
"ภรรยา ดูแลตัวเองด้วยนะ ดูแลลูกของเราด้วย"