อู๋ไป๋ขมวดคิ้วในใจ สิ่งที่เทพบุตรพูดถึงเมื่อกี้ เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว
"เทพบุตร ช่วยกันก็ช่วยให้ถึงที่สุดสิ ตั้งแต่เจ้าหลบอยู่ในโลงหยินหยางฮุ่นตุ้นนี่ แถมยังเป็นจิตวิญญาณล้วน ๆ แน่นอนว่าต้องการสร้างร่างจริงขึ้นใหม่ งั้นสิ่งที่พูดเมื่อกี้น่ะ เจ้าต้องมีอยู่แล้วใช่ไหม"
เทพบุตรโกรธจัด "ถ้าข้ามีสิ่งเหล่านั้น ร่างจริงก็ถูกสร้างขึ้นใหม่ตั้งนานแล้ว จะต้องมาสู้กับเจ้าในสภาพจิตวิญญาณแบบนี้ทำไม!"
"ข้าบอกแล้วไงว่าสิ่งนั้นหายากยิ่งกว่าหาในโลก"
อู๋ไป๋ไม่เชื่อ
"ตั้งแต่เจ้าไม่มีรากบัวไท่ฉู่จีอี้กับศิลาแก้วเจ็ดสี แล้วเจ้าหลบอยู่ในโลงนี่ทำไมล่ะ?"
เทพบุตรตะโกนโกรธ "ถ้าไม่ใช่เพราะจักรพรรดิสวรรค์ผู้นั่นทำลายร่างกายข้า ข้าจำเป็นต้องหลบอยู่ในโลงพัง ๆ นี่ทำไม!"
อู๋ไป๋อึ้งไปชั่วขณะ แล้วก็หัวเราะออกมาโดยไม่ยับยั้ง
"ดูท่าเจ้าก็ไม่ได้เก่งอย่างที่พูดไว้นี่นา! จักรพรรดิสวรรค์คนนี้แหละเก่งจริง ๆ"
"ไร้สาระ! จักรพรรดิสวรรค์ผู้นั่นก็ถูกข้าฟันตายแล้ว แต่ของเฒ่านี่ชีวิตแข็งแกร่งเกินไป ข้าตั้งใจยึดร่างกายของมัน เกือบจะได้ถลุงจิตประจำร่างของมันหมดจดแล้ว... แต่มันใช้จิตเทพที่เหลืออยู่เพียงเส้นด้ายเดียว ทำให้ข้ายังไม่สำเร็จจนถึงทุกวันนี้"
เสียงของเทพบุตรเต็มไปด้วยความแค้น ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ เขาจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร?
อู๋ไป๋ตกใจในใจยิ่งนัก เพียงร่างแยกหนึ่งของเทพบุตรเท่านั้น ไม่คิดว่าจะมีฝีมือสังหารผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิได้