อู๋ไป๋ทำหน้าเล่น ๆ ยิ้มแล้วพูดว่า “เล่นงานนายแล้วยังไงล่ะ? แต่เรื่องที่ฉันขอกำลังช่วยนั้นไม่ใช่มุกหรอก”
พูดจบ อู๋ไป๋ก็เคาะดาบฮุ่นตุ้น
“เถี่ยฉุย! ได้เวลาข้าวแล้ว!”
ร่างของเถี่ยฉุยลอยออกมาจากดาบฮุ่นตุ้น
ตอนแรกนังน้อยยังงัวเงียอยู่ ดูท่าจะโดนอู๋ไป๋ปลุกรบกวนฝันหวานอีกครั้ง
แต่วินาทีต่อมา เหมือนแมวที่ได้กลิ่นปลา จมูนเล็ก ๆ ขยับดมไปมาในอากาศ…แล้วหันมามองเทพบุตร ดวงตาที่ยังพร่าเลือนจากการหลับก็สว่างวาบขึ้นทันที
เทพบุตรแค้นที่โดนอู๋ไป๋เล่นงานอยู่แล้ว
แต่พอเถี่ยฉุยปรากฏตัว นางสยองขวัญจนกระโดดถอยหลังไปหลายสิบเมตรทันที
“จิต…จิตวิญญาณดาบ!”
สีหน้าของเทพบุตรช่างอุดมด้วยอารมณ์เหลือเกิน
“เป็นไปไม่ได้! ทำไมถึงเป็นจิตวิญญาณดาบ?”
เทพบุตรร้องเสียงสั่นด้วยความตื่นตระหนก ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
จิตวิญญาณดาบเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาร่างวิญญาณทั้งปวง
ถ้าเป็นการต่อสู้กับคน อาจสู้ไม่ได้ แต่ถ้าเป็นการจัดการร่างวิญญาณ จิตวิญญาณดาบแทบไม่มีวันแพ้
“เถี่ยฉุย โกรธเจ้านายที่ปลุกจากฝันอยู่ใช่ไหม?”
เถี่ยฉุยส่ายหัวเล็ก ๆ จนแกว่งไปมาเหมือนกลองยาว “ไม่โกรธ ไม่โกรธ…เจ้านายคะ เขาดูน่ากินมากเลยนะ เถี่ยฉุยกินเขาได้ไหม?”
อู๋ไป๋อ้าปากค้าง เพราะเห็นเถี่ยฉุยสำลักน้ำลาย
เป็นสายกินตัวจริงเสียงจริงชะมัด
“ได้สิ ตามใจเลย”
“ขอบคุณเจ้านายคะ เจ้านายใจดีจัง!”
พูดจบ เถี่ยฉุยกลืนน้ำลายเอื๊อก แล้วพุ่งเข้าหาเทพบุตรอย่างร้อนใจ
เทพบุตรตกใจกรีดร้อง หันหลังวิ่งหนีทันที