อู๋ไป๋ตัดโซ่เหล็กที่แขวนอยู่ทั้งสี่เส้นขาด จากนั้นเก็บโลงหยินหยางฮุ่นตุ้นเข้าไปในโลกชีวิตและความตาย
“ท่านเจ้านาย เถี่ยฉุยง่วงนอนมากเลย!”
อู๋ไป๋หันไปมอง เห็นเถี่ยฉุยหรี่ตาชะงัก ใกล้จะหลับอยู่แล้ว เขาก็เลยรู้สึกเหลือบ่ากว่าศีรษะ
เด็กโง่คนนี้นอกจากจะตาเป็นประกายเวลาเห็นของกินแล้ว เวลาที่เหลือแทบไม่ทำอย่างอื่นนอกจากนอน... หรือจะเปลี่ยนชื่อให้เป็นหมูน้อยดีไหมนะ?
แต่เขาก็รู้ดีว่า การที่เถี่ยฉุยหลับก็คือการฝึกตน... นั่นก็คือการบำรุงจิตวิญญาณนั่นเอง
“ไปนอนได้แล้ว!”
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะท่านเจ้านาย!”
อู๋ไป๋: “.......”
เถี่ยฉุยกลับเข้าไปในดาบฮุ่นตุ้น ส่วนอู๋ไป๋ก็ร่างแวบเข้าไปในโลกชีวิตและความตาย
เสี่ยวชิงกับซีเหมินอวิ้นอี้กำลังสงสัย เดินวนดูโลงหยินหยางฮุ่นตุ้นอยู่
“เก่าอู๋ คนข้างในล่ะ? เจ้าฆ่าทิ้งหรือ?”
อู๋ไป๋ส่ายหน้า “ไม่ใช่ฉัน โลงหินนี่ชื่อโลงหยินหยางฮุ่นตุ้น คนข้างในคือเทพบุตร แต่เขาสู้กับเทียนตี้จนเสียทั้งคู่ เหลือแค่จิตวิญญาณเทพ จึงหลบมาในโลงหินนี่เพื่อจะหล่อหลอมร่างแท้ขึ้นมาใหม่”
“เสียดายที่เขาดวงไม่ดี ยังไม่ทันสำเร็จก็มาเจอพวกเราเข้า... ผลคือโดนเสี่ยวไตจัดการทิ้ง!”
ซีเหมินอวิ้นอี้สงสัย “เทพบุตร? ฟังดูคุ้น ๆ แฮะ”
“เทพบุตรองค์นี้มีที่มาไม่ธรรมดาเลย... ฉันเคยเจอครั้งหนึ่งที่โลกเสวี่ยนเทียน ในจักรวรรดิเสวี่ยนเทียนแห่งภูมิภาคเซียน”
“โอ้ ฉันเหมือนเคยได้ยินเจ้าเล่าไว้”
อู๋ไป๋ยิ้ม “โลงหยินหยางฮุ่นตุ้นนี่ ชุบคนตายให้เป็นขึ้นกระดูกได้ ที่สำคัญที่สุดคือหล่อหลอมร่างแท้ขึ้นใหม่ได้... มีสิ่งนี้แล้ว เสี่ยวไตก็มีความหวังจะหล่อหลอมร่างแท้คืน”