"พบพระองค์"
อู๋ไป๋กับพวกก้าวไปข้างหน้าเพื่อคำนับ
"อู๋ไป๋ ระหว่างฉันกับแกไม่ต้องทำพิธีรีตรองกันขนาดนี้หรอก นั่งกันทุกคนเลย"
ฮ่องเต้ยิ้มแล้วชี้ไปที่น้ำชาบนโต๊ะ "ดื่มชาสักหน่อย แก้เมา"
อู๋ไป๋ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ ก็ได้ยินฮ่องเต้เอ่ยว่า "อู๋ไป๋ คราวนี้เราต้องขอบคุณแกให้ถูก ๆ แล้ว"
"พระองค์หมายถึงเรื่องไหนล่ะ?"
มุมปากฮ่องเต้กระตุกเบา ๆ
ความหมายในคำพูดของอู๋ไป๋ชัดเจนดี ว่าเรื่องที่ฮ่องเต้ต้องขอบคุณเขาน่ะมีเยอะแยะไปหมด
"อย่างแรก เราต้องขอบคุณแกที่ดูแลอีเหริน คราวนี้เข้าไปในโลกเสวี่ยนเทียน พลังฝึกตนของเธอเพิ่มขึ้นเยอะเลยนะ"
อู๋ไป๋ยิ้ม ก็ไม่ได้ทำความสุภาพอะไร
เรื่องนี้ฮ่องเต้ก็ต้องขอบคุณเขาจริง
ถ้าไม่ได้เขาพาเสิ่นเทียนจวินเข้าไปในน้ำพุวิญญาณเสวี่ยน เสิ่นเทียนจวินในโลกเสวี่ยนเทียนก็แค่จะฝ่าฟันผ่านขั้นได้แค่หนึ่งระดับ
"เรื่องที่สอง เราต้องขอบคุณการกระทำของแกเมื่อกี้ ถ้าไม่มีแก ก็จะไม่มีคนจำนวนมากเข้าร่วมราชวงศ์ มาทำงานรับใช้จักรวรรดิ"
อู๋ไป๋ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
ฮ่องเต้หรี่ตาลง "อู๋ไป๋ พูดมาสิ อยากได้สินบนอะไร?"
ได้ยินประโยคนี้ อู๋ไป๋วางถ้วยชาลง
"ผมกล้าต่อรองรางวัลกับพระองค์ได้ยังไง พระองค์ให้อะไรมาก็รับ ผมไม่เลือกหรอก"
ฮ่องเต้แน่นอนว่ารอให้เขาทำความสุภาพ แล้วเขาจะได้ลื่นไหลตามไป รางวัลก็จะเลิกกลางคัน
เขาไม่โง่ขนาดนั้น ไม่หลงกล และเตะลูกบอลกลับไปให้ฮ่องเต้
อู๋ไป๋คิดในใจ: ฮ่องเต้แกหนาไหนแล้ว ก็ไม่กล้าให้รางวัลฉันแค่กากะปิสองสามชิ้นหรอก
มุมปากฮ่องเต้กระตุก ไม่เลือกน่ะแหละคือการเลือกมากที่สุด
"พระบิดา อู๋ไป๋คราวนี้ช่วยลูกไว้เยอะเลยนะ พระบิดาต้องให้รางวัลเขาดี ๆ นะ"
สีหน้าฮ่องเต้แข็งค้างเล็กน้อย
เดี๋ยวนี้ให้รางวัลน้อยไปก็ไม่เหมาะแล้ว
"วางใจเถอะ พระบิดาจะไปเอาเปรียบเพื่อนของลูกได้ยังไง"
"อู๋ไป๋ พวกแกดื่มเหล้ากันเยอะแล้ว กลับไปพักผ่อนกันเถอะ เรื่องอื่น ๆ ค่อยว่ากันตอนที่พักหายดี"
อู๋ไป๋ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วลุกขึ้น "งั้นเราขอตัวก่อนนะ"
"พระบิดา ลูกไปส่งพวกเขานะ"
"เจ้าอยู่ต่อ"
เสิ่นเทียนจวินมองฮ่องเต้ด้วยความงง