ใบหน้าแก่ของเสวียนชิงจงมืดคล้ำ สีหน้าดุดัน จ้องอู๋ไป๋ตาไม่กะพริบ
อู๋ไป๋มีสีหน้าใจเย็น แลกสายตากับเขาตรง ๆ
เสวียนชิงจงเห็นว่าถามอะไรจากอู๋ไป๋ไม่ได้ ก็หันสายตาไปมองคนอื่น
"พวกเจ้ามีผู้ใดเห็นบุตรชายข้าบ้าง"
คนที่ออกมาจากโลกเสวี่ยนเทียนต่างส่ายหน้า
แม้เสวียนชิงจงจะทำให้ฮ่องเต้ไม่พอใจ แต่เขาก็ยังเป็นผู้ที่มีอำนาจรองจากฮ่องเต้เพียงคนเดียวของจักรวรรดิเสวี่ยนเทียน ใคร ๆ ก็ไม่อยากสร้างภัยให้ตัวเอง
"ข้าจะสืบให้กระจ่างแน่ ไม่มีวันปล่อยให้บุตรชายข้าต้องตายอย่างไร้เหตุผล"
"มาคน พาพลโทเสวี่ยนกลับไปพักผ่อนให้ดี"
น้ำเสียงของฮ่องเต้หนักแน่นขึ้นอีกหลายระดับ
ทหารราชองครักษ์กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
"พลโทเสวี่ยน โปรดเชิญ"
ใบหน้าแก่ของเสวียนชิงจงมืดคล้ำ ส่งเสียงหึหึในลำคอ ไม่แม้จะทักทายลาก่อน ก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันที
ทุกคนรู้สึกว่าเสวียนชิงจงคนนี้หยิ่งยโสเกินไปจริง ๆ
ต่อหน้าฮ่องเต้ แทบไม่มีความเคารพกฎเลยสักนิด
คนที่ฉลาดต่างดมกลิ่นได้แล้วว่ามีบางอย่างไม่เหมือนเดิม
หลังเสวียนชิงจงไปแล้ว สีหน้าของฮ่องเต้จึงคลายลง
เขามองไปที่คนอื่น
"ก่อนอื่น เราขอแสดงความยินดีกับทุกท่านที่กลับมาอย่างปลอดภัย"
"เชื่อว่าทุกคนต้องได้รับสิ่งดี ๆ จากโลกเสวี่ยนเทียนมามากมาย การมีชีวิตรอดออกมาจากที่นั่นได้ เรายินดีกับพวกเจ้าทุกคน"
"ท่านทั้งหลายล้วนเป็นอัจฉริยะที่สวรรค์ประทานมาของเรา และเราเองก็เป็นผู้ที่รักและหวงคนเก่งยิ่งนัก หากใครประสงค์จะรับใช้ราชสำนัก เรายินดีสนับสนุนและหล่อหลอมให้เต็มที่"
"มาคน จัดงานเลี้ยง เราต้องรับรองเหล่าอัจฉริยะของจักรวรรดิเสวี่ยนเทียนให้เต็มที่"
ทหารราชองครักษ์จำนวนมากลงมือทำงานกันอย่างรวดเร็ว
ไม่ช้าบริเวณนั้นก็ปักเต็นท์ขนาดใหญ่ขึ้น จัดโต๊ะกลมไว้หลายตัว สาวใช้ในวังหน้าตาดีกว่าสิบคนถือกล่องอาหารเดินเข้ามา ตักเตรียมอาหารและเหล้าที่เตรียมไว้แล้วออกมาวาง
คนที่ออกมาจากโลกเสวี่ยนเทียนต่างตื่นเต้นอย่างยิ่ง
ฮ่องเต้จัดงานเลี้ยงรับรองด้วยตัวเอง ยังนั่งร่วมโต๊ะด้วย นี่คือพระมหากรุณาอันใหญ่หลวง
"งานเลี้ยงไหน ๆ ก็ไม่ได้จัดมาให้ฟรี ๆ สินะ" อู๋ไป๋บ่นพึมพำเบา ๆ