"ท่านอู๋" ไซเหมินอวิ๋นอี้ร้องอุทาน รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง "ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"
อู๋ไป๋ส่ายหน้าเล็กน้อย "ข้าไม่เป็นไร"
เขาจ้องมองหลินตั้นจวง ความกังวลระหว่างคิ้วปิดไม่มิด
"ท่านอู๋ เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ใช่ทางแล้ว ดูเหมือนต้องใช้ไม้แข็งเสียที"
อู๋ไป๋กำหมัดแน่น กล่าวเสียงเข้ม "ไม่มีประโยชน์ ไม่ทันแล้ว!"
ไอมารในร่างหลินตั้นจวงทวีความรุนแรงถึงขั้นน่าสะพรึง การกดขี่อย่างรุนแรงจะทำให้ร่างของเธอแตกเป็นเสี่ยง ๆ
ไซเหมินอวิ๋นอี้ไม่เข้าใจ "อะไรไม่ทันแล้ว"
อู๋ไป๋มองเลือดบนมือ ซึ่งเป็นเลือดของหลินตั้นจวง ใจปวดร้าวราวถูกมีดกรีด และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
หากตั้งแต่แรก เขาใจแข็งพอที่จะกดขี่หลินตั้นจวงอย่างรุนแรง บางทีสถานการณ์อาจไม่เป็นเช่นนี้
ตอนแรกเขากลัวทำร้ายหลินตั้นจวง จึงปล่อยให้ไอมารในร่างเธอค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น
เขามีลางสังหรณ์เลวร้ายมาตลอด เมื่อใดที่พลังฝึกตนของหลินตั้นจวงทะลวงขีดจำกัด จะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น ตอนนี้มันเป็นจริงทั้งหมดแล้ว
"ตอนนี้พลังฝึกตนของตั้นจวงไม่ได้ด้อยกว่าข้า ต่อให้พวกเราสี่คนร่วมมือกัน จะกดขี่นางก็ยากยิ่ง หากไม่แคร์ชีวิตนาง บังคับกดขี่อาจสำเร็จได้"
อู๋ไป๋ค่อย ๆ ยื่นมือออก ปลายนิ้วสั่น "นี่คือเลือดของนาง เมื่อครู่ข้าพยายามใช้กำลังกดขี่นาง แต่นางกลับทนรับแรงปะทะระหว่างพลังของข้ากับไอมารไม่ไหว ร่างแตกสลายเป็นส่วน ๆ"
ไซเหมินอวิ๋นอี้ถามอย่างเคร่งเครียด "แล้วจะทำอย่างไร"
อู๋ไป๋กล่าวเสียงเข้ม "กักขัง ตอนนี้ทำได้เพียงกักขังนางไว้"