สีหน้าของอ๋าวหวงปรากฏแววตะลึงงันชั่วขณะ ก่อนจะกลับเป็นปกติ ถามเรียบ ๆ ว่า "เรื่องอะไรถึงทำให้เจ้าเสียอาการขนาดนี้"
"เมียข้าหายไป"
อู๋ไป๋สะกดโทสะที่ลุกโชนในดวงตา คำพูดหลุดออกจากไรฟันทีละคำ
"หืม?" อ๋าวหวงชะงักเล็กน้อย "เกิดอะไรขึ้น"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "เกิดอะไรขึ้นท่านไม่รู้หรือ"
"ข้าจะไปรู้ได้ยังไง" อ๋าวหวงดูไม่เข้าใจ
อู๋ไป๋เดือดดาล "ท่านอ๋าว เลิกเสแสร้งได้แล้ว โลกนี้ยังมีอะไรที่ท่านไม่รู้อีก"
อ๋าวหวงพูดอย่างจริงจัง "มีตั้งหลายอย่าง เจ้าคิดว่าข้าเฝ้าติดตามทั่วโลกหรือ"
"ไม่ใช่หรือ"
"ใช่ ข้าเฝ้าติดตามทั่วโลกจริง แต่มันก็ครอบคลุมทุกเรื่องไม่ได้" อ๋าวหวงหยุดไปครู่ ก่อนพูดต่อ "กล้องวงจรปิดในเมืองมนุษย์เจ้ารู้จักใช่ไหม มันจับภาพคน รถ สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ได้ แต่มองไม่เห็นมดที่คลานอยู่บนพื้น"
อู๋ไป๋หน้าเขียว "หมายความว่าข้าก็คือมดนั่นสินะ ท่านอ๋าวหยุดคิดว่าข้าไม่รู้ว่าท่านคิดอะไรอยู่"
อ๋าวหวงถามอย่างสนใจ "แล้วข้าคิดอะไรอยู่"
"ท่านกำลังใช้ข้ากำจัดภัยพิบัติแทนท่าน ทั้งที่นี่ควรจะเป็นหน้าที่ของท่าน ท่านกำจัดไข่มุกอสูรได้อยู่แล้วใช่ไหม แต่ท่านกลัวว่าถ้ากำจัดมันไปแล้วจะควบคุมข้าไม่ได้ ใช่หรือเปล่า"
"ท่านอ๋าว คนที่ช่วยท่านกำจัดภัยพิบัติ ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะไม่จับตามองเขาเลย"
อู๋ไป๋พูดด้วยแววตาเยาะเย้ยและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหยียด
อ๋าวหวงถอนหายใจเบา ๆ "ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนั้น"
"ที่ข้าพูดไม่ถูกหรือ"