ดวงตาอู๋ไป๋ส่องประกายวูบหนึ่ง
ก่อนหน้านี้เขาใช้พลังคมกระบี่โจมตี ก็ยังไม่อาจทำร้ายโครงกระดูกพวกนี้ได้
อู๋ไป๋เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ร่างของเขาแลบวับ ปรากฏตัวตรงหน้าโครงกระดูกทันที แล้วหมัดหนึ่งกระแทกลงบนตัวมัน
"เปรี้ยง!!!"
โครงกระดูกระเบิดกระจาย กลายเป็นเศษกระดูกสีขาวเกลื่อนพื้น
"เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ!"
อู๋ไป๋ใช้วิธีเดียวกันนี้ต่อ หมัดหนึ่งต่อหนึ่ง กำจัดโครงกระดูกที่เหลือจนหมดสิ้น
"อู๋เฒ่า โครงกระดูกพวกนี้แข็งแกร่งเกินไปแล้ว ฉันปล่อยพลังเต็มที่ก็ยังไม่เป็นผลเลยนะ"
อู๋ไป๋กล่าวเสียงต่ำว่า "โครงกระดูกพวกนี้เมื่อยังมีชีวิตต้องเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์แข็งแกร่ง กระดูกแข็งแกร่ง พอตายแล้ววิญญาณตกค้างไม่สลาย... จึงโจมตีคนไปตามสัญชาตญาณ คงมีสงครามใหญ่เกิดขึ้นที่นี่มาก่อน"
"ภูมิประเทศที่นี่แปลกประหลาด ต้องมีคนดัดแปลงไว้แน่ ๆ เพื่อลดพลังโจมตีของวรยุทธ์พวกเราลงอย่างมาก... โครงกระดูกพวกนี้ ทำลายได้ด้วยร่างกายเท่านั้น"
เสี่ยวชิงถาม "ไม่ใช่ว่าที่นี่ถูกเรียกว่าแดนเทพดับสูญ ที่ว่ากันก็คือพวกคนเหล่านี้หรือ?"
อู๋ไป๋ส่ายหัว "วรยุทธ์ของพวกเขาเมื่อยังมีชีวิตก็แค่ระดับขั้นเซียนจวินเท่านั้น ที่นี่ถูกเรียกว่าแดนเทพดับสูญ คงมีสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าซ่อนอยู่ข้างในแน่"
"อู๋เฒ่า เราบินข้ามฟ้าไปเลยดีกว่าไหม"
"ที่นี่มีหมอกหนาปกคลุม บินข้ามฟ้าแล้วง่ายจะหลงทิศ... อวี่อู๋ซินเคยบอกว่าคนที่รอดชีวิตออกมาจากแดนเทพดับสูญ ต่างคนต่างมีวรยุทธ์เพิ่มขึ้นมหาศาล พวกนายไม่รู้สึกเหรอว่าที่นี่ดูเหมือนสถานที่ทดสอบยิ่งกว่า"