ดาบยาวสนิมขึ้นทั้งเล่มในมือโครงกระดูกฟันลงมาที่ศีรษะของซีเหมินอวิ้นยี่โดยตรง
“ฉันจะสู้กับแกไปคนละตัย!”
ซีเหมินอวิ้นยี่คำรามลั่น ปลดปล่อยศักยภาพที่ไม่เคยมีมาก่อน พุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทับโครงกระดูกลงกับพื้นเสียแบบนั้น
มันขึ้นคร่อมโครงกระดูก แล้วระดมหมัดมั่วไปชุดหนึ่ง จนทุบโครงกระดูกแหลกเป็นชิ้น ๆ
อู๋ไป๋มองจนต้องแลบลิ้นดูดปาก
อีกฟาก เสี่ยวชิงก็จัดการโครงกระดูกตัวสุดท้ายเรียบร้อยแล้วเช่นกัน
ทั้งสองคนหมดแรงสิ้นดี แม้จะขยับนิ้วก็แทบไม่ไหว นอนแผ่เหมือนหมาตาย ขยับตัวไม่ไหว
“พี่อู๋ ฉันเกลียดนาย พ่อเลิกรักนายแล้ว......”
ซีเหมินอวิ้นยี่พูดเสียงแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง
อู๋ไป๋ยิ้มมุมปากแห้ง ๆ “ทำไมฉันรู้สึกว่าพวกนายยังเหลือแรงอยู่นะ?”
“หมดแล้ว จริง ๆ หมดแรงจริง ๆ ตัวทั้งตัวปวดไปหมด......พี่อู๋ ฉันหมดสภาพจริง ๆ แล้ว หรือนายจัดการฉันให้ตายไปเลยดีไหม”
อู๋ไป๋กลอกตาป้อย่อง
แสงวาบหนึ่ง!
อ่างอาบน้ำสองใบปรากฏขึ้น
อู๋ไป๋หยิบน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตออกมาจากแดนความตายความเป็นเทลงไปจนเต็มอ่าง จากนั้นก็หยิบสมุนไพรจำนวนมหาศาลออกมาหลอมรวม......น้ำยาวิเศษในอ่างแทบจะข้นหนืดเป็นเนื้อเดียวกัน
แล้วจึงเหวี่ยงทั้งสองคนลงไปในอ่างทั้งคน
“สมุนไพรพวกนี้ดีต่อร่างกายและการฝึกฝนของพวกนายมาก อย่าเสียเปล่า รีบฟื้นฟูเรื่องเดี๋ยวนี้”
“พี่อู๋ ฉันรู้มาตลอดว่านายรักพ่อ”
ซีเหมินอวิ้นยี่เสียแรงจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง แต่ยังหาประโยชน์เอาเองได้อยู่
ไอ้เฮงซวยนี่ถึงจะตายไปแล้ว ตัวจะนิ่มก็จริง แต่ปากยังแข็งอยู่
อู๋ไป๋ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ฟื้นฟูให้เต็มที่ พอฟื้นตัวเสร็จแล้ว ด้านล่างยังมีโครงกระดูกที่แข็งแกร่งและมากกว่าเดิมอีกเพียบรออยู่”