หลังจากอวี่อู๋ซินจากไป อู๋ไป๋และพวกก็ไม่ได้อ้อยอิ่งอยู่นาน ศึกษาแผนที่กันสักพักแล้วก็ออกจากนครอวี่ซวี่
ครึ่งเดือนต่อมา เงาสามร่างปรากฏตัวในมณฑลเทพตะวันตก
อู๋ไป๋และพวกยืนอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง มองไปยังที่ไกลโพ้น
ตรงนั้นคือแผ่นดินรกร้างชะโงก
เมฆดำต่ำลอยคลุมเต็มฟ้า
พื้นดินไม่มีแม้แต่หญ้าใบเดียวงอก รกร้างไปทั้งพันลี้
สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านมา เสียงดังราวกับผีร้องหมาห่วน ทำให้ขนลุกซู่ทั้งตัว
"ข้างหน้าคือสันเขาผีร้อง... ข้ามสันเขาผีร้องไปก็ถึงแดนเทพดับสูญ สองคนนั้นเข้าโลกชีวิต-ความตายได้แล้ว"
"ไม่เข้า"
ซีเหมินหยุนอี้กับเสี่ยวชิงตอบมั่นคงแน่วแน่
อู๋ไป๋ก็ไม่ฝืน นอกจากกรณีพิเศษ ปกติเขาจะเคารพการตัดสินใจของทั้งสองเสมอ
"กินอะไรหน่อย ปรับลมหายใจให้ถึงขีดสุด แล้วค่อยออกเดินทาง"
สามคนกินจนอิ่ม พักผ่อนสักครู่ แล้วพุ่งตัวมุ่งหน้าสู่สันเขาผีร้อง
สันเขาผีร้องเต็มไปด้วยบรรยากาศปีศาจ แสงสว่างสลัว ในเสียงลมปนเปื้อนเสียงแปลกประหลาด น่าขนลุกน่าสะพรึง
"ระวังหน่อย หมอกที่นี่มีพิษ!"
อู๋ไป๋เตือน
ที่นี่มืดครึ้มชื้นฉ่ำ อากาศบางเบา หมอกไม่เคยจางหายตลอดปี กลิ่นเน่าเหม็นคละคลุ้ง
"อือ...อือ...อือ..."
เสียงร้องไห้ดังขึ้นมาทันที ราวกับมีคนแนบหลังทั้งสามคนร้องไห้อยู่
แม้แต่อู๋ไป๋ หลังก็กระตุกตึงขึ้นทันที แล้วหันกลับไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่มีอะไรเลย
ซีเหมินหยุนอี้ยกแขนขึ้นดู เห็นขนแขนตั้งระงมทุกเส้น พุงไก่ขึ้นเต็มตัว