“มาเถอะ หยิบอาวุธของนายขึ้นมา แล้วปิดบัญชีความแค้นสองชั่งชีวิตนี้กัน”
อู๋ไป๋กล่าวเสียงเรียบ
เสินอินอัญเชิญดาบเทพขึ้นมาหนึ่งเล่ม ปราณดาบแผดเย็นเจี๊ยบ
ในวันนั้นเธอถูกจิ่วโยวทำลายแขนไปข้างหนึ่งโดยตรง และถูกทวนเจาะทะลุกาย... แต่สำหรับผู้แกร่งระดับเทพจุน สิ่งเหล่านี้ไม่เรียกว่าเรื่องใหญ่เลย ตอนนี้ฟื้นคืนเรียบร้อยแล้ว
ฉานเสวี่ยเงียบ ๆ อัญเชิญดาบคลั่งดื่มเลือดขึ้นมา กลิ่นคาวเลือดสยองและปราณฆ่าฟันคลุกรอบทั่ว
ต้วนเต้าดูเหมือนจะเห็นแจ้งแล้วเช่นกัน รู้ว่าการแสดงเป็นบ้าไม่ได้ผล จึงอัญเชิญง้าวใหญ่ขึ้นมาเล่มหนึ่ง ดวงตาแฝงนัยฆ่า
“พูดมากก็ไม่มีประโยชน์ วันนี้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องล้มลงเสียก่อน ความแค้นทั้งหมดถึงจะจบสิ้น จะมีชีวิตรอด มีเพียงทางเดียวคือสู้แบบตั้งตาย... คู่ต่อสู้ของพวกเราคือเทพสูงสุด ทั้งสองอย่างเอาของจริงออกมาเลยนะ”
ฉานเสวี่ยยิ้มอย่างเยือกเย็น ดาบเลือดในมือปลดปล่อยแสงแดงพร่างพราย ฟันลอยอากาศหนึ่งดาบ ปราณดาบสีเลือดยาวหลายสิบจั้งพุ่งฟันลงมาที่อู๋ไป๋โดยตรง
อู๋ไป๋ค่อย ๆ ยืดมือออกไป
ปราณดาบสีเลือดยาวหลายสิบจั้งนั้นกลับถูกกักขังอยู่กลางอากาศ
นิ้วทั้งห้าบีบหดเป็นกำหนึ่งทันที
“บึ้ม!!!”
ปราณดาบระเบิดออก หมอกเลือดคลุกรอบ
ดวงตาฉานเสวี่ยบีบหดรุนแรง สีหน้าตื่นตระหนก
เสินอินเร่งดาบเทพ เสียงดาบร้องฮัว
ปราณดาบจำนวนมากไหลท่วมเข้ามาเหมือนน้ำตกที่อู๋ไป๋
ดวงตาคู่ของอู๋ไป๋เบิกปิด ยิงปราณดำขาวออกมาสองสาย
“บึ้ม!!!”
การโจมตีของเสินอินถูกทำลายย่อยยับโดยตรง