อู๋ไป๋มองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
รอยยิ้มของฉานเสวี่ยบิดเบี้ยวเป็นความคลั่งไคล้ยิ่งกว่าเดิม แล้วหัวเราะก้อง
"เทพสูงสุด เราจะไม่มีวันตายด้วยมือเจ้าหรอก"
พูดจบ ก็ยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือใส่กระหม่อมของตัวเอง
ฝ่ามือนี้โหดเหี้ยมไม่ไยดี!
ฉานเสวี่ยฟาดศีรษะตัวเองแตกกระจายในพริบตา
ร่างไร้วิญญาณค่อย ๆ ถล่มลงมา
อู๋ไป๋ถอนใจเบา ๆ แล้วเก็บศพเข้าไปในขันตรีหลอมเทพ
เสียวชิงพูดว่า "ผู้ชายคนนี้ก็ถือว่าเป็นลูชายจริง น่าเสียดายที่เดินผิดทาง"
ด้วยเช่นนี้ สิบเทพประมุขที่ทรยศต่ออู๋ไป๋ในอดีตก็สิ้นสลายไปทั้งหมด
ความแค้นครั้งนี้ไม่มีผู้ชนะ
อู๋ไป๋แทบเสียชีวิตไปกับมัน และชาตินี้ต้องเดินมาอย่างลำบากยากเย็นเสียจนหมดสิ้น
สิบเทพประมุขในที่สุดก็ต้องจ่ายราคาสุดแสนสาหัสกับสิ่งที่ตนเองลงมือทำ
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตื่นเต้นพูดว่า "เจ้าอู๋ ยินดีด้วยนะ ทุกอย่างจบลงแล้ว!"
อู๋ไป๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "จบแล้วเหรอ? ไม่แน่นักหรอก อย่าลืมนะ ยังมีพวกขอบเขตไร้พ่ายอีก พวกนั้นต่างหากที่เป็นตัวการหลักตัวจริง...... แล้วฉันก็เคยสัญญาไว้ว่าจะตามหาพวกเขาให้เจอ"
"แต่ตอนนี้นายยังขาดอีกครึ่งก้าวอยู่"
อู๋ไป๋พยักหน้า "ใช่ จะทำยังไงถึงจะก้าวออกไปครึ่งก้าวนี้ได้ล่ะ เรื่องนี้ฉันต้องนั่งคิดดี ๆ"
"แล้วตอนนี้เราจะไปทำอะไรกัน?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "กลับบ้าน"
ซีเหมินอวิ๋นอี้อึ้งงัน "ตอนนี้เรายังกลับไปได้จริงเหรอ?"
"ทำไมจะกลับไม่ได้?"
"นายนี่โง่หรือเปล่า? ด้วยระดับการฝึกตอนนี้ของพวกเรา โลกจะแบกรับไหวเหรอ"
อู๋ไป๋ยิ้ม แล้วอัญเชิญหอปีกาลออกมา ถอดประกอบมันออก แจกให้คนละหนึ่งชั้น