คิ้วดาบของอู๋ไป๋ขยับขึ้นเล็กน้อย เขาพูดเย็นชาว่า "ถึงเวลาไปแก้แค้นฉ่านเชี่ยกับพวกนั้นเสียที การรบครั้งนี้ฉันรอมานานเหลือเกินแล้ว!"
เสี่ยวชิงตกใจ "นายรู้สึกได้ถึงตำแหน่งที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่เหรอ?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
"ที่ที่พวกมันซ่อนตัวอยู่คือชั้นหนึ่งของหอแห่งกาลเวลา นั่นเป็นสิ่งของของฉัน ถึงเวลาเอาคืนมาแล้ว!"
อู๋ไป๋กวาดแขนเสื้อพลิ้ว พาเสี่ยวชิงและคนอื่น ๆ หายวับไปจากท้องฟ้าดาว
.......
ท้องฟ้าดาราอันกว้างใหญ่ ดวงดาวระยิบระยับ
ในมุมมืดมิดแห่งหนึ่ง ดาวฤกษ์ยักษ์เก้าดวงโคจรอย่างช้า ๆ รายรอบดาวดวงหนึ่งที่สากสว่าง
อู๋ไป๋และพรรคพวกปรากฏตัวขึ้นที่นี่
เขาจ้องมองดาวสว่างนั้นจากระยะไกล "เจิ้นบดบังสุริยันเก้าดวงดาวงันเหรอ ซ่อนไว้ลึกชะมัด"
"ที่นี่น่ะเหรอ?" เสี่ยวชิงถาม
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
"นี่คือเจิ้นบดบังสุริยันเก้าดวงดาว แถมยังมีคนจงใจปกปิดกลิ่นอายของหอแห่งกาลเวลาไว้อีก......แต่พวกมันลืมไปว่า หอแห่งกาลเวลาน่ะเดิมทีก็เป็นสิ่งของฉันอยู่แล้ว"
อู๋ไป๋พูดจบก็ค่อย ๆ ยื่นมือออกไป ปราณมรณะพัดกระหน่ำ
เงาดำยักษ์ร่างหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นไป ยืนตระหง่านอยู่กลางแม่น้ำดาว สูงหลายแสนจ้าง ใหญ่โตจนน่าขนลุก แม้แต่ดาวฤกษ์ดวงใหญ่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็ยังดูจิ๋วเล็กราวกับฝุ่นผง
อู๋ไป๋ยกมือขึ้นแล้วกดลง
ธรรมกายดำมือปิดฟ้าฟาดลงมา
"เกรี้ยว!!!"
ดาวฤกษ์เก้าดวงระเบิดกระจายพร้อมกัน สากสว่างดั่งดอกไม้ไฟ ส่องสว่างทั้งท้องฟ้าดาว
"ไป เข้าไปกัน!"
บุกทะลวงทะลุเจิ้นออกมา อู๋ไป๋พาเสี่ยวชิงและคนอื่น ๆ พุ่งเข้าไปในดาวดวงนั้น