มดมารมีมากเกินไปแล้ว เบียดเสียดยัดเยียดมาจากทุกทิศทุกทาง
แถมมดมารพวกนี้ยังมีพลังเด้งตัวสูงมาก กระโดดได้สูงหลายเมตร ราวกับสายฝนที่สาดซัดเข้าใส่ทุกคน
“ตูม!”
“ตูม!”
“ตูม!”
ทุกคนลงมือพร้อมเพรียง
มดมารจำนวนนับไม่ถ้วนถูกระเบิดจนแหลกละเอียด เลือดสาดราวกับฝนโปรย
ระหว่างฝ่ามือของอู๋ไป๋มีพลังอัสนีแล่นเปล่งปลั่ง ลูกบอลไฟฟ้าขนาดเท่าลูกบาสปรากฏขึ้น จากนั้นเขายกมือขึ้นแล้วปาออกไป
เสียงดังสนั่น!
ลูกบอลไฟฟ้าระเบิดออก อัสนีอันบ้าคลั่งแพร่กระจายราวกับงูสีเงินไปทั่วทิศทาง ทำลายล้างอย่างรุนแรง
มดมารจำนวนมากถูกเผาจนเป็นเถ้าธุลี
กลางกองทัพมดมาร เกิดเป็นพื้นที่ว่างเปล่าขึ้นมาหย่อมหนึ่ง
แต่ไม่นานก็ถูกมดมารที่แท่นกันเข้ามาเติมเต็มอีกครั้ง
ซีเหมินอวิ๋นอี้ฟาดฝ่ามือทั้งสองข้างออกพร้อมกัน ไฟรัตติกาลนรกพวยพุ่งกราดกรายไปทั่ว มดมารจำนวนมากถูกเผาจนเป็นเถ้าธุลี
หลินตั้นจวงสะบัดฝ่ามือตามอำเภอใจ พื้นดินระเบิดแตก มดมารจำนวนนับไม่ถ้วนถูกทำลาย
มู่จิ่วโจว อาธีน่า ชิงหลวน และคนอื่นๆ ก็ลงมือกันถ้วนหน้า
ราวกับกำลังเกี่ยวข้าวสาลี มดมารถูกสังหารราบเรียบเป็นแนวยาว
แต่เมื่อมองออกไป สิ่งที่เห็นล้วนเป็นสีแดงหม่น ล้วนเป็นมดมารทั้งนั้น
พวกเขาฆ่าไปไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับกองทัพมดมารแล้ว ก็เหมือนขนวัวเพียงเส้นเดียว
“สามี แบบนี้ต่อไปไม่ใช่ทางแล้ว มันมากเกินไป ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด”
อู๋ไป๋ก็สังเกตเห็นจุดนี้เหมือนกัน
มดมารหลั่งไหลมาเหมือนคลื่นซัด ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด ไม่มีวันสิ้นสุด
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเขาคงต้องถูกกักขังจนหมดแรงตายกันหมดแน่