อากาศร้อนระอุ พื้นดินแตกระแหง กระดูกขาวโพลนกระจายเกลื่อน ไม่รู้ว่าเป็นของคนหรืออสูรดุร้ายบางชนิด
มองไปไกลสุดลูกหูลูกตา มีแต่ความแห้งแล้ง
อู๋ไป๋และพรรคพวกยืนอยู่บนเนินเขา มองภาพตรงหน้านิ่งเงียบอยู่นาน
"เฒ่าอู๋ เรามาผิดที่หรือเปล่า?"
อู๋ไป๋ไม่แปลกใจ ดินแดนอสูรดำรงอยู่ในถิ่นกันดารเสมอ
"ไม่ผิดหรอก ที่นี่คือเขตอสูรมืด"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูด "หรือว่าเราถูกส่งมาที่ชานเมืองของแดนอสูรทมิฬ?"
อู๋ไป๋: ???
"ไปเถอะ ลองดูว่าจะเจอคนหรือเปล่า"
คนกลุ่มหนึ่งเหยียบแผ่นดินแห้งแตกระแหง เดินฝ่าละอองทรายไปข้างหน้า
ตลอดทาง มีแต่กระดูกขาวโพลน เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าที่นี่คือถิ่นอันตราย
"เป็นบ้าหรือเปล่า เดินท่าเดินแบบทำไม?"
อู๋ไป๋เห็นซีเหมินอวิ๋นอี้เดินหนีบขา ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะด่า
ซีเหมินอวิ๋นอี้เบะปาก "อยากปลดทุกข์"
"ก็ไปสิ??" อู๋ไป๋พูดไม่ออกเต็มที
เจ้าหมอนี่ตั้งแต่ในเส้นทางเชื่อมมิติก็บ่นว่ากลั้นไม่ไหวแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะทนมาถึงตอนนี้
ซีเหมินอวิ๋นอี้ดูแคลน "เฒ่าอู๋ นายโง่หรือเปล่า? ไม่ดูเสียหน่อยว่านี่ที่ไหน?"
ทุกคน: ???
อู๋ไป๋เย้าแหย่ "เป็นไง? นายปลดทุกข์ยังต้องเลือกที่ฮวงจุ้ยดี ๆ เลย?"
"พวกนายนี่ ไม่มีสมองเลย พูดด้วยแล้วเหนื่อยจริง"
"เรามาตลอดทาง ไม่ต้องพูดถึงคนเลย แม้แต่สิ่งมีชีวิตสักตัวยังไม่เห็น นั่นพิสูจน์ว่าที่นี่ขาดน้ำมาก"