ซีเหมินหยุนอี้บอกว่าตัวเองเหยียบระเบิดเข้า?
คงไม่ใช่ระเบิดจริง ๆ หรอก
อู๋ไป๋จ้องมองซีเหมินหยุนอี้ แล้วทันใดนั้น แววตาก็หดแคบลงเล็กน้อย
ดวงตาของหลินตั้นจวงก็หดแคบเช่นกัน
ทั้งสองคนเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด หันไปมองหน้ากันพร้อมกัน
จากนั้นก็หันไปมองใต้เท้าของซีเหมินหยุนอี้พร้อมกันอีก สีหน้าถึงกับตกตะลึง
ซีเหมินหยุนอี้ไม่ได้ยืนอยู่บนสันเขาหินอะไรหรอก สิ่งที่เขาเหยียบอยู่คือสัตว์มารตัวหนึ่ง — จระเข้เก้าหาง!
ไอ้นี่มันเจ๋งเลย จระเข้เก้าหางตัวนี้ยาวไม่ต่ำกว่าร้อยเมตร ทั้งตัวเป็นสีเทาหิน นอนแผ่อยู่ตรงนั้นเหมือนสันเขาหินยาวตัวหนึ่งชะมัด
อู๋ไป๋กำลังจะบอกให้เข้าอย่าขยับ แต่ซีเหมินหยุนอี้กลับพุ่งตรงมาหาฝั่งพวกเขาเหมือนศรทองพร้อมกับตะโกนลั่น "หนีเร็ว!"
พังแล้ว!
สีหน้าอู๋ไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ตอนแรกสัตว์มารตัวนี้กำลังซุ่มตัวอยู่ ถ้าซีเหมินหยุนอี้ค่อย ๆ ย้ายออกมาเบา ๆ อาจจะไม่ปลุกมันตื่นก็ได้
แต่ตอนนี้มันเสร็จสมบูรณ์ จระเข้เก้าหางแม้จะหนาเหมือนหินก็ถูกปลุกขึ้นมาจนได้
จระเข้เก้าหางขยับตัว สะบัดหัว อ้าปากกว้างเหมือนแอกนาสัตว์ แล้วกลืนตรงเข้าหาซีเหมินหยุนอี้ทันที
แรงกดดันสยองขวัญพวยพุ่งเข้ามา
จระเข้เก้าหางตัวนี้ใหญ่เกินไป ปากกว้างเขี้ยวงอก ปากเพียงอย่างเดียวก็ยาวเจ็ดแปดเมตร เขี้ยวที่ไขว้ทับกันแต่ละซี่ยาวเกินหนึ่งเมตร
"อย่ากินฉัน! ฉันไม่พอแซะฟันนายด้วยซ้ำ!"
ซีเหมินหยุนอี้กรีดร้องลั่น
เขารู้สึกได้ชัดเจนถึงความน่าสะพรึงของจระเข้เก้าหางตัวนี้ แรงกดดันสยองขวัญแบบนี้หลอกใครไม่ได้หรอก