อู๋ไป๋ยื่นนิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือออกไป เร็วกว่าดาบของเฉินชิงผิงเสียอีก พร้อมเสียงดังกึกก้อง ฟาดลงบนใบดาบ
ทีแค่เคาะเบา ๆ กลับสลายพลังดาบบนใบดาบจนหมดสิ้น แล้วสะเทือนดาบให้เบี่ยงออกจากทิศ
ทันใดนั้น หมัดหนึ่งถูกปล่อยออกมา พลังหมัดบิดเกรี้ยวไปทั่ว
"เบิ้ม!!!"
แสงหมัดระยิบระยับกวาดพุ่งออกไป
เฉินชิงผิงครางในลำคอ เดินหน้าถูกชกจนกระเด็นถอยหลังไปไกล ร่างสั่นเทิ้ม มุมปากมีเลือดซึมออกมา
ชายชราและพวกต่างตกตะลึง
ไม่คิดว่าแค่หนึ่งเกม เฉินชิงผิงจะถูกทำร้ายจนบาดเจ็บ
ดาบยาวในมือเฉินชิงผิงส่งเสียงกึกก้องไม่หยุด สั่นสะท้านระริก
เขาจ้องมองอู๋ไป๋ด้วยความไม่อาจเชื่อสายตา ราวกับไม่ยอมรับว่าตัวเองถูกทำร้ายบาดเจ็บด้วยหนึ่งเกม
อู๋ไป๋พูดด้วยใบหน้าเย็นชา "ติดอันดับ 8 บนทำเนียบราชันสวรรค์ อันดับแบบนี้นายซื้อด้วยเงินหรือเปล่า? ไม่ทนแม้แต่การโจมตีเดียวเลย"
การเหยียดหยันของอู๋ไป๋ทำให้เฉินชิงผิงที่รักหน้ารักตาหน้าแดงก่ำขาวซีดสลับกัน อับอายจนขุ่นเคืองใจ
ความจริงแล้ว ระดับการบำเพ็ญของเฉินชิงผิงไม่ได้อ่อนแอ เขาอยู่ระดับกลางของขั้นเซียนจวิ้น เทียบกับเหล่าผู้แข็งแกร่งรุ่นเก๋าก็ไม่เป็นรอง
แต่น่าเศร้าที่คนที่เขาเจอคืออสูรร้ายอย่างอู๋ไป๋
อู๋ไป๋มองพวกเขาด้วยดวงตาเย็นเยียบ "แม้แต่สำนักเชินซวีกับประตูเลือดสลาย ฉันยังไม่เคยเอามาอยู่ในสายตาเลย พวกแกมีหน้าที่ไหนมาคิดว่าฆ่าฉันได้?"
"เงินทองขยับหัวใจคนมาแต่โบราณ สำนักเสินซวีออกเงินก้อนใหญ่ค่าหัวจนทำให้พวกแกลืมสภาพมดปลวกของตัวเอง หลงคิดว่ามดปลวกฆ่าช้างได้... แต่พวกแกลืมไปว่า เงินนี้มีชีวิตได้รับกัน แต่กลัวว่าจะไม่มีชีวิตได้ใช้"