อู๋ไป๋กับพวกอยู่ที่เขากุยฉีมาเป็นเดือนแล้ว
เดือนนี้นรกชะมัด
โดยเฉพาะซีเหมินหยุนอี้กับเสียวชิง ที่ถูกทรมานจนครึ่งเป็นครึ่งตายทุกวัน
ยิ่งเดินหน้าต่อไป เหล่าโครงกระดูกยิ่งแกร่งขึ้น และจำนวนก็ยิ่งเยอะขึ้น
ทั้งสองคนต้องต่อสู้กับโครงกระดูกด้วยมือเปล่าทุกวัน บ่อยครั้งที่โดนอัดจนหน้าบวมตาฟก ตัวขึ้นรอยช้ำเขียวปลาบทั้งตัว
ซีเหมินหยุนอี้กรีดร้องลั่นทุกวัน เสียงเหมือนหมูถูกเชือด
อู๋ไป๋เองก็ไม่ได้ว่าง
คนที่รีบมารื้อฆ่าเขาไล่กันมาไม่ขาดสาย ฆ่าระลอกแล้วระลอกเล่า
แต่คนของเซียนสูจงกับประตูเลือดสลายก็ยังไม่โผล่มาสักที
อู๋ไป๋ยิ่งระวังตัวมากขึ้น
คนของเซียนสูจงกับประตูเลือดสลายไม่ปรากฏตัวสักที มันผิดปกติชัด ๆ
พวกขยะเหล่านี้ต้องมีแผนลับอะไรแน่ ๆ
อู๋ไป๋นั่งอยู่บนก้อนหินก้อนใหญ่ เสียวชิงกับซีเหมินหยุนอี้อยู่ด้านหลัง ทั้งสองกำลังแช่ยารักษากาย
ช่วงเวลานี้ ทั้งคู่แม้จะถูกทรมานอย่างสาหัส แต่วิชาฝึกและพลังร่างกายก้าวกระโดดอย่างรวดเร็ว
"เปรี้ยง!!!"
เสียงระเบิดดังสนั่น!
ถังไม้แตกเป็นเสี่ยน ๆ น้ำยาภายในใสสะอาด หยดน้ำกระจายเป็นวงกว้าง
อู๋ไป๋แสดงความยินดีออกมาบนใบหน้า
เสียวชิงฝ่าฝันขอบเขตใหม่แล้ว!
หลายชั่วยามผ่านไป เสียวชิงลืมตาขึ้น
เขาขยับกายหลวม ๆ แล้วเดินมาหาอู๋ไป๋ "ขอบคุณ!"
ช่วงนี้อู๋ไป๋ทรมานเขาไม่หยุด ทีไรก็ถูกทำให้เกือบตายเกือบเป็น... ตอนนี้ในที่สุดก็ได้ผลแล้ว
พลังร่างกายของเขาตอนนี้ แม้จะไม่เทียบอู๋ไป๋ แต่เทียบกับผู้ฝึกวิชาหลิ่นเหลียน (ฝึกร่างกายแกร่ง) ก็ไม่แพ้เลย