เมื่อเห็นเปลวเพลิงมารในดวงตาของหลินตั้นจวง โม่เหยียนก็แข็งทื่อไปทั้งตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ทันใดนั้น ร่างของเขาก็แข็งทื่อ ถูกพันธนาการด้วยพลังไร้รูปร่าง
หลินตั้นจวงแววตาเรียบเฉย เอ่ยอย่างช้าๆ ว่า “โม่เหยียน คุกเข่า!”
เห็นเพียงสีหน้าของโม่เหยียนเปลี่ยนไปทันใด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ไม่... ไม่... เป็นไปไม่ได้”
โม่เหยียนร้องตะโกนด้วยความตื่นกลัว
เขาแข็งทื่อไปทั้งร่าง เลือดมารทั่วกายไม่สามารถควบคุมได้ เริ่มเดือดพล่าน วิชามารทั้งหมดถูกกดขี่ไว้สิ้น ไม่สามารถเรียกใช้ได้แม้แต่น้อย
นี่คือการกดขี่ทางสายเลือดและพลัง
เขาอยากจะขัดขืน แต่กลับไม่มีแรงจะขัดขืนเลย
“คุณ คุณเป็นใครกันแน่?”
โม่เหยียนหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ เสียงสั่นเครือ
“หลินตั้นจวง ภรรยาของอู๋ไป๋!”
หลินตั้นจวงพูดอย่างช้าๆ จากนั้นห้านิ้วก็ค่อยๆ กำลง
“อ๊า...!”
เห็นเพียงโม่เหยียนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
เขาก็เหมือนถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบรัด กระดูกดังกร๊อบแกร๊บ
ในเวลาเดียวกัน รูขุมขนของเขาก็เริ่มมีเลือดซึมออกมา ไม่เพียงเท่านั้น ทวารทั้งเจ็ดก็เริ่มมีเลือดไหล
เพียงพริบตาเดียว เลือดก็ย้อมเขาเป็นมนุษย์เลือด ดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
ทั้งงานตกตะลึง!
จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น?
“โม่เหยียน ยังไม่คุกเข่าอีก”
ตุ้บ! โม่เหยียนย่อเข่าลง คุกเข่าอยู่บนพื้น หน้าซีดราวกับศพ เหมือนญาติผู้ใหญ่ตาย
นี่...
ผู้คนที่อยู่ที่นั่นต่างงงไปหมด
หลินตั้นจวงมองโม่เหยียน กล่าวอย่างเย็นชาว่า “นับจากวันนี้ ข้าคือนาย เจ้าคือคนรับใช้”