“…ไสหัวไป! เป็นคนดี ๆ หน่อยได้ไหม?”
เขาเสียตัวไปแล้ว ยังไม่รู้จะไปบอกหลินตั้นจวงตัวจริงยังไงเลย แล้วนี่มันยังจะซ้ำเติมกันอีก?
ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้าเหยียดหยาม “เฒ่าอู๋ นายนี่แหละได้ได้เปรียบแล้วยังมาเสแสร้ง”
อู๋ไป๋จ้องมองหลินตั้นจวงแล้วกระซิบบอกซีเหมินอวิ๋นอี้ “จริง ๆ แล้ว ฉันสงสัยว่าเธอคือเมียฉัน”
“อย่าหน้าด้านไปหน่อยเลย!” ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดอย่างดูถูก “เห็นเขาฝีมือสูงก็อยากเปลี่ยนเมียแล้วเหรอ? เฒ่าอู๋ ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนตื้นเขินขนาดนี้ นายนี่มันเฉินซื่อเหม่ยชัด ๆ”
อู๋ไป๋ “…”
หลินตั้นจวงทั้งขำทั้งร้องไห้
“สามี ขอดูเท้าหน่อยว่าเจ็บไหม?”
“อย่าเข้ามา”
อู๋ไป๋กระโดดโหย่ง ๆ ถอยหลัง
หลินตั้นจวงหมดคำพูดสุด ๆ จึงพูดว่า “สามี ไว้เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟังทีหลังนะ”
“อย่ามั่วเรียก ใครเป็นสามีเธอ?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้กระซิบ “เฒ่าอู๋ สุภาพหน่อย! เราคงสู้เธอไม่ได้ อย่าแข็งเกิน”
เขาหันไปพูดกับหลินตั้นจวง “คุณคือคุณหนูหลินจริง ๆ เหรอ?”
หลินตั้นจวงตอบ “ของจริงไม่ต้องเปลี่ยน”
“งั้นฉันถามสักสองสามข้อ ถ้าตอบถูก เราก็จะเชื่อว่าคุณคือคุณหนูหลิน”
“เฒ่าอู๋ เอาวิธีนี้ไหม?”
อู๋ไป๋พยักหน้า ใช้ได้
หลินตั้นจวงยิ้มบาง “ได้สิ! ถามมา”
ซีเหมินอวิ๋นอี้คิดแล้วถาม “ลูกสองคนของเฒ่าอู๋ชื่ออะไร?”