หยวนเฉิงเฟิงถูกยั่วโทสะ จึงประสานสองมือเป็นมุทรา
อากาศรอบตัวอู๋ไป๋พลันกลายเป็นหนวดสัมผัสที่มองไม่เห็น มัดร่างของเขาไว้แน่นตรึงกลางอากาศ
“มดปลวกตัวน้อย ยังกล้าประมือกับกฎสวรรค์ ข้าประทานความตายให้!”
หยวนเฉิงเฟิงชูมือตบหนึ่งครั้ง พลังฝ่ามืออันน่าพรั่นพรึงซัดตรงไปยังกลางกระหม่อมของอู๋ไป๋
“ฮ่าๆๆ...” อู๋ไป๋หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สะบัดร่างเล็กน้อย พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออก สะบัดพันธนาการที่มองไม่เห็นออก แล้วพูดอย่างจองหองว่า “พวกเดนสวรรค์ กล้าเรียกตัวเองว่ากฎสวรรค์งั้นรึ?”
“ฉัวะ!”
ดาบใหญ่ห้าผืนฟาดฟันลงตามจังหวะ
ดุจชักดาบตัดสายน้ำ ฝ่ามือของหยวนเฉิงเฟิงถูกผ่าออกเป็นสองเสี่ยงโดยตรง
“ไอ้แก่แดนเซียน ลองรับท่าไม้ตายของข้าสักตั้ง”
อู๋ไป๋ดุดันไร้เทียมทาน ดาบใหญ่ดั่งพายุโหม ก่อคลื่นมหึมาซัดเข้าใส่หยวนเฉิงเฟิง
หยวนเฉิงเฟิงคำรามด้วยความโกรธว่า “แสงหิ่งห้อยกล้าทาบรัศมีจันทร์งั้นรึ?”
สองฝ่ามือตบพร้อมกัน พลังน่าสะพรึงม้วนตัวออก ปะทะกับดาบใหญ่ซึ่งๆ หน้า
“ตูม!”
พายุพัดกระหน่ำ ฉีกทึ้งห้วงมิติ
หยวนเฉิงเฟิงส่งเสียงครางอู้อี้ ร่างกระเด็นถอยหลังไป
อู๋ไป๋ก้าวถอยเพียงก้าวเดียว แล้วโอ้อวดว่า “ไอ้แก่แดนเซียน ลองบอกข้าหน่อย ใครคือแสงหิ่งห้อย ใครคือจันทร์สกาว?”
หยวนเฉิงเฟิงถอยไปหลายร้อยเมตรจึงหยุด ใบหน้าแก่หม่นหมองน่าเกรงขาม ใจหวาดหวั่น
เขาอยู่ขั้นเทพขั้นสมบูรณ์ ไม่คิดว่าพลังบ่มเพาะของอู๋ไป๋จะแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ สามารถทำให้เขาสั่นสะท้านได้
ลำบากแล้วล่ะ เห็นทีจะสังหารอู๋ไป๋คงไม่ง่ายดาย... หยวนเฉิงเฟิงคิดในใจ
“ไอ้แก่แดนเซียน ลองรับกระบี่ของข้าอีกสักครั้ง”