อู๋ไป๋เห็นสาวงามผู้ไม่แยแสโลกีย์และแทะกินแต่โลหะหายากคนนั้น นั่งอยู่บนดาบใหญ่สีดำรูปทรงประหลาด ในมือถือกล่องดาบแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย
ดูท่าทางน่ากินจริงๆ!
พลางกิน พลางตามเขามาติดๆ
สาวน้อยทำท่าทางหยิ่งยโสเหมือนกำลังบอกว่า นายหนีไม่พ้นหรอก
อู๋ไป๋เร่งความเร็ว เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่อง เงาที่ทิ้งไว้ข้างหลังยังไม่ทันจางหาย
เขาพุ่งตัวออกไปไกลถึงสองลี้ด้วยลมหายใจเดียว
พอหันกลับมามอง ก็หมดกำลังใจทันที
สาวน้อยนั่งอยู่บนดาบใหญ่สีดำนั้น กล่องดาบถูกเธอกินจนเหลือเพียงครึ่งเดียว
ดวงตากลมโตสดใสเหมือนพูดได้ ราวกับกำลังบอกว่า นายวิ่งไปเลยตามสบาย ถ้าฉันตามไม่ทันถือว่าฉันแพ้
อู๋ไป๋พูดอะไรไม่ออก บินเร็วว่าวิ่งตั้งเยอะจริงๆ
"เธอแน่ใจนะว่าจะตามฉันไป?"
สาวน้อยเอียงคอ กัดกล่องดาบไปคำหนึ่ง แล้วตอบอย่างจริงจัง "ก่อนจะพบเจ้านายของฉัน ฉันได้แต่ตามคุณไปก่อนเท่านั้น"
จากนั้นเธอก็ยื่นกล่องดาบอีกครึ่งที่เหลือมาอย่างประจบประแจง พลางถามอย่างเสียดาย "คุณจะกินไหม?"
"เธอกินเองเถอะ ฉันไม่มีฟันดีๆ แบบเธอหรอก"
สาวน้อยส่งเสียงอ้อ แล้วรีบเก็บกลับไป ดูจากท่าทางก็แค่เกรงใจถามเฉยๆ ไม่ได้ตั้งใจจะแบ่งกล่องดาบแสนอร่อยนี้ให้อู๋ไป๋จริงๆ หรอก
อู๋ไป๋ยอมจำนนแล้ว พูดว่า "เธอจะตามฉันก็ได้ แต่เธอต้องเดินนะ มาท่าทางแบบนี้จะไปทำให้คนอื่นตกใจเอา"
"คนอื่นมองไม่เห็นฉันหรอก"
อู๋ไป๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง ถึงได้นึกขึ้นมา วิญญาณอาวุธเป็นกายวิญญาณ ผู้ฝึกยุทธ์ที่ไม่มีสัมผัสจิตหรือพลังจิตจะมองไม่เห็นเธอ