"เฮ้ ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ?"
เด็กสาวเห็นสีหน้าอู๋ไป๋เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา แล้วจู่ ๆ ก็เงียบไป จึงถามด้วยความสงสัย
ในใจของอู๋ไป๋ตอนนี้ยุ่งเหยิงราวกับโจ๊ก
คนที่มาจากยุคสมัยอันไกลโพ้นอย่างฉู่สวิน กลับรู้จักตัวเขาในอนาคตอันไกลโพ้น และรู้จักอย่างละเอียดขนาดนี้
นี่เป็นครั้งแรกที่อู๋ไป๋รู้สึกหวาดหวั่นต่อใครสักคน
แม้แต่ตอนพบอ๋าวหวงและรู้ว่าเขาคือผู้พิทักษ์โลกทั้งใบ อู๋ไป๋ก็ทำได้แค่เคารพ
แต่ฉู่สวินนั้นต่างออกไป แม้คนผู้นี้จะไม่เคยปรากฏตัว แต่ตั้งแต่รู้จักเขา อู๋ไป๋ก็เหมือนถูกโยงใยกับเขาอยู่ตลอดเวลา
เขาเหมือนนักวางหมากอัจฉริยะ ส่วนตัวเองก็เหมือนหมากตัวหนึ่ง ถูกเขาควบคุมข้ามผ่านกาลเวลาอันยาวนาน
ความรู้สึกที่ถูกใครสักคนบงการนี้ ทำให้อู๋ไป๋หงุดหงิดอย่างมาก ถึงขั้นโกรธเลยทีเดียว
กลับไปแล้ว เขาต้องไปเมืองหลวงสักครั้ง ไปถามอ๋าวหวงให้รู้เรื่อง
อ๋าวหวงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉู่สวิน เขาน่าจะให้คำตอบได้
อู๋ไป๋เงยหน้ามองเด็กสาวตรงหน้าแล้วถามว่า "ฉู่สวินบอกอะไรอย่างอื่นอีกไหม?"
เด็กสาวส่ายหน้า "ก็แค่นี้แหละ! คำพูดของพี่ฉู่ ฉันจำขึ้นใจทุกคำ ไม่มีพลาดสักคำ"
"เธอเชื่อฟังพี่ฉู่ขนาดนั้นเลยเหรอ? เขาบอกให้รอ เธอก็รอ?"
"ก็แน่นอนสิ!"
"ทำไมล่ะ?"
เด็กสาวคิดอย่างจริงจังแล้วตอบว่า "ก็เพราะพี่ฉู่เป็นคนดีไง"
อู๋ไป๋อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มเย็นชา คนดีงั้นเหรอ? ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและระแวดระวังต่อฉู่สวิน