“ไม่เกี่ยวกับแก”
อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ
บนโลกนี้มีคนอยากทำร้ายเขามากมาย แต่หลินตั้นจวงไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน
เด็กสาวเห็นอู๋ไป๋ไม่รับน้ำใจ ก็ฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ แล้วพุ่งตัวเข้าไปในดาบใหญ่สีดำทันที
เพราะจิตวิญญาณอาวุธเป็นร่างวิญญาณ จึงสื่อสารกับอู๋ไป๋ผ่านจิตสัมผัสตลอดเวลา คนนอกไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่
หลินตั้นจวงย่อมไม่มีทางรู้ถึงการมีอยู่ของจิตวิญญาณอาวุธ นางถามอู๋ไป๋ด้วยความหวาดหวั่นว่า “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมมันถึงโจมตีข้าเอง”
อู๋ไป๋ยิ้ม “นี่คืออาวุธขั้นเทพ มันสัมผัสได้ถึงสายเลือดเผ่ามารและไข่มุกอสูรในตัวเธอ วางใจเถอะ ข้าผนึกมันไว้แล้ว ต่อไปจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก”
แววตาของหลินตั้นจวงหม่นลงเล็กน้อย นางเองก็เกลียดสายเลือดเผ่ามารและไข่มุกอสูรในตัว แต่บางเรื่องไม่ใช่แค่เกลียดแล้วจะเปลี่ยนได้
“เอาล่ะ ไม่เป็นไรแล้ว”
อู๋ไป๋บีบแก้มนางเบา ๆ ปลอบโยน
หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ อู๋ไป๋ก็พาหลินตั้นจวงและถังถังกลับเมืองจิ้นเจียง
ถึงบ้านแล้วถึงได้รู้ว่า มีแขกที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงมาที่บ้าน... จักรพรรดิมีดหลิ่วมู่ไป๋
“เฒ่าหลิว มาหาข้าถึงนี่ได้ไง”
อู๋ไป๋แปลกใจมาก
หลิ่วมู่ไป๋มองอู๋ไป๋ด้วยสีหน้าตื่นเต้นเต็มที่ จากนั้นโน้มตัวคำนับ
ทุกคนตกตะลึง ไม่เข้าใจว่าทำไมหลิ่วมู่ไป๋ถึงคารวะอู๋ไป๋ใหญ่โตเช่นนี้
แต่เมื่อมองอู๋ไป๋ กลับวิ่งปรู๊ดเหมือนกระต่าย... ไม่ลังเลสักนิด หมุนตัววิ่งหนี ฟิ้วเดียวก็หายไปแล้ว