มุมปากของมู่จิ่วโจวกระตุกเล็กน้อย ไม่รู้ทำไม? ทุกครั้งที่เจออู๋ไป๋ ก็อยากจะชักกระบี่ฟันมันให้ตาย
"ไม่ไปทักทายทุกคนหน่อยเหรอ?"
อู๋ไป๋ส่ายหน้าเบา ๆ สีหน้าเศร้าสร้อยนิด ๆ "ช่างเถอะ เรื่องที่ยากที่สุดคือการจากลา เอาแค่นี้แหละ!"
"อัจฉริยะย่อมโดดเดี่ยวเสมอ โดยเฉพาะอัจฉริยะอย่างฉันที่เป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ"
มู่จิ่วโจว: "......"
ถ้าอู๋ไป๋ไม่พูดประโยคสุดท้าย เขายังพอเห็นใจหมอนี่อยู่บ้าง
"ข้าจะปกป้องครอบครัวเจ้าให้ปลอดภัย"
อู๋ไป๋ดีใจสุด ๆ โค้งคำนับมู่จิ่วโจวอย่างลึกซึ้ง
ถังถังมีหลินตั้นจวงดูแล ครอบครัวก็มีมู่จิ่วโจวปกป้อง เขาวางใจได้อย่างเต็มที่แล้ว
"ขอบคุณมาก!"
มู่จิ่วโจวพูดเรียบ ๆ "ไม่ใช่เพื่อเจ้า แต่เพื่อสิ่งที่เจ้าทำ"
"เจ้าพูดถูก หออสูรทมิฬเป็นองค์กรที่ไม่สมควรปรากฏบนโลกนี้"
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ ไม่ว่าจะเพื่ออะไร? มู่จิ่วโจวรับปากจะปกป้องครอบครัวเขา ทำให้เขาไม่มีอะไรต้องกังวลอีก
"อ้อ อีกอย่าง ท่านผู้เฒ่าเวลาว่าง ๆ ช่วยชี้แนะตั้นจวงกับหลินฉิงพวกนั้นหน่อยนะ นอกจากตั้นจวงแล้ว อีกสองคนไม่เชื่อฟัง ก็จัดการซะให้เข็ด"
มู่จิ่วโจวพยักหน้าเล็กน้อย "ได้!"
อู๋ไป๋มองทุกคนที่ลานประลอง แววตาหวนคืนมาฉายแววยิ้มบาง ๆ "งั้นข้าไปนะ"
"ระวังตัวด้วย!"
อู๋ไป๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หันหลังเดินจากไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว อู๋ไป๋หยุดชะงัก หันมามองมู่จิ่วโจว "เฒ่ามู่ แน่ใจนะว่าไม่ให้ข้าเซ็นลายเซ็นให้?"
อากาศรอบตัวมู่จิ่วโจวปั่นป่วนขึ้นมาทันที ราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นมากวนจนยุ่งเหยิง น่ากลัวอย่างยิ่ง