เฮ่ออวิ๋นอี้เป็นคนรักหน้ารักตามาก ‘หลินไป๋’ ช่วยชีวิตเขา แต่เขากลับทอดทิ้งหลินไป๋อย่างนี้ ถ้าแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงคงฟังไม่เพราะ
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนขี้ขลาดกลัวตาย
เฉินเยวียนกลัวว่าจ้าวกระบี่จะตามมาทัน เฮ่ออวิ๋นอี้ก็กลัวเช่นกัน
เฮ่ออวิ๋นอี้ล้วงขวดหยกขาวเล็ก ๆ ออกมาจากอก ยัดใส่อู๋ไป๋ "นี่คือโอสถที่หลอมจากสมุนไพรชั้นยอดหลายสิบชนิด ล้ำค่ามาก ใช้ช่วยชีวิตได้"
"หลินไป๋ การที่มีลูกน้องภักดีอย่างเจ้า ถือเป็นโชคอันยิ่งใหญ่ของข้า สัญญากับข้า ต้องรอดชีวิตให้ได้"
อู๋ไป๋เกือบอ้วกออกมา เอาความขี้ขลาดกลัวตายมาพูดได้ใสสะอาดเสียจริง หน้าด้านถึงขีดสุด ตอนนี้ยังหวงหน้าตาตัวเองอยู่ ไร้คำบรรยายจริง ๆ
"ข้าน้อยก็ภูมิใจที่ได้รับใช้เจ้าตำหนัก ท่านวางใจเถิด ข้าน้อยยังต้องรับใช้ท่านสุดกำลัง จะต้องรอดชีวิตแน่"
"เจ้าตำหนัก รีบไปเถิด ถ้าไม่ไปก็ไม่ทันแล้ว"
อู๋ไป๋ก็กัดฟัดเต็มที่ ดูสิว่าใครจะขยี้กันได้มากกว่ากัน
เฮ่ออวิ๋นอี้ตาคลอแดง ตบบ่าอู๋ไป๋ "ถ้าเจ้ารอดมาได้ มาหาข้าที่แหล่งตกปลาทองแห่งเมืองตงไห่ รักษาตัวด้วย"
อู๋ไป๋พยักหน้าอย่างหนักแน่น
"ผู้อาวุโสหลิน รักษาตัว!" เฉินหยวนก็ตาคลอ ทำทีอาลัยอาวรณ์ยากจะจาก
อู๋ไป๋: "......"
ให้ตายเถอะ ล้วนแต่เป็นดาราดับเบิ้ล
"รีบไปกันเถอะ!"
เฮ่ออวิ๋นอี้กับเฉินเยวียนหันหลังกลับโดยไม่แม้แต่จะมอง ราวกับหมาหัวหด วิ่งเร็วเสียจนพริบตาเดียวก็ไร้เงา
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะเย็นชา