หลังจากเล่นกันพักหนึ่ง หลินตั้นจวงก็ให้ถังเป่าเอ๋อร์ดูแลถังถัง
“อู๋ไป๋ มาหน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
อู๋ไป๋ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตามหลินตั้นจวงกลับเข้าไปในห้อง
“อู๋ไป๋ นายคิดจะใช้เฮ่ออวิ๋นอี้เพื่อตามหาหอสาขาอื่นของหออสูรทมิฬใช่ไหม”
อู๋ไป๋ไม่ได้พยักหน้า แต่ก็พยักหน้าเล็กน้อย กล่าวว่า “เธอเป็นทายาทเผ่ามาร มีไข่มุกอสูรอยู่ในตัว หออสูรทมิฬจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ หากไม่ถอนรากถอนโคนพวกมัน ทั้งฉัน ทั้งเธอ ทั้งถังถัง และคนรอบข้าง ก็ไม่มีวันอยู่อย่างสงบสุข”
“แต่นายทำแบบนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว” หลินตั้นจวงเต็มไปด้วยความกังวลบนใบหน้า
“นี่มันก็เหมือนเดินบนปลายมีด หออสูรทมิฬเติบโตมาได้จนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะหลอกง่ายเหมือนเฮ่ออวิ๋นอี้”
อู๋ไป๋จับมือเธอ พลางหัวเราะเบา ๆ ว่า “วางใจเถอะ บางเรื่องก็ต้องมีคนทำ ฉันไม่ได้มองคนหออสูรทมิฬเป็นพวกโง่ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าพวกมันจะฉลาดเกินไป”
“ที่ฉันเก็บเฮ่ออวิ๋นอี้ไว้ ก็เพราะหมอนี่หยิ่งยโสคิดว่าตัวเองแน่ ตราบใดที่จับจุดนี้ได้ เขาก็จะไม่มีวันสงสัยฉัน แถมยังจะคอยรับประกันความปลอดภัยให้ฉันอีกด้วย”
คิ้วใบหลิ่วของหลินตั้นจวงขมวดเล็กน้อย กล่าวอย่างกังวลว่า “แต่นายไปที่หออสูรทมิฬ อู๋ไป๋ก็จะหายตัวไป ในเมืองจิ้นเจียงต้องมีคนของหออสูรทมิฬแน่ ๆ ถ้านายไม่ปรากฏตัวนาน ๆ ก็ยากที่จะไม่ทำให้พวกเขาสงสัย”
“สมเป็นผู้หญิงของฉันจริง ๆ คิดได้รอบคอบดี”