อู๋ไป๋เล่าเรื่องของสำนักเต่าจงให้ฟังโดยคร่าว ๆ
ฉู่มู่ฟังจบแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "ลุงอู๋ไป๋วางใจได้เลย เรื่องนี้ผมจดไว้แล้ว พอกลับไปถึงจะตรวจสอบให้กระจ่าง"
อู๋ไป๋พูดว่า "เรื่องแบบนี้ให้หนิงเทียนบอกพ่อแกไปก็จบแล้ว แกไม่อยู่ช่วยข้าเล่นด้วยกันเหรอ"
ฉู่มู่เริ่มออกอาการใจลอย
แต่ก็ส่ายหัวเร็ว ๆ "ไม่ได้หรอก ถ้าผมไม่กลับ พ่อผมต้องส่งคนมาจับตัวผมกลับแน่นอน"
"ด้วยฝึกฝนระดับของแก ถ้าแกไม่ยอม ใครจะจับแกกลับไปได้?"
"คนทั่วไปก็ไม่เป็นไร แต่พ่อผมต้องส่งพี่สาวผมมาแน่ ๆ"
"พี่สาวแกคือฉู่ฉินเยว่ใช่ไหม?"
"ใช่ เธอเคยไปโลกมาก่อน ลุงอู๋ไป๋น่าจะเคยเห็นหน้า"
อู๋ไป๋พยักหน้า "แกกลัวพี่สาวแกขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ใครจะไม่กลัวล่ะ พ่อผมเนี่ยเป็นทาสลูกสาว อย่าดูว่าข้างนอกเขาเป็นปีศาจจ้าวฉู่ที่ชื่อเสียงเลื่องลือน่าเกรงขาม แต่พอกลับถึงบ้านก็เป็นทาสเมีย ทาสลูกสาว โดนพวกเธอรังแกบ่อย ๆ ไม่มีสถานะเลยสักนิด"
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก คิดในใจว่า: พูดจาประณามพ่อตัวเองแบบนี้มันดีจริงเหรอ?
"ได้ยินว่าพ่อแกมีภรรยาสามคน?"
ฉู่มู่พยักหน้า "นอกจากแม่ผมสามคนแล้ว ยังมีหญิงสาวในฝันอีกหลายคน พ่อผมเนี่ยขี้โกงจริง ๆ"
อู๋ไป๋: "......."
"สองคนนี่คุยกันสนุกจริง ๆ เลยนะ"
หนิงเทียนปรากฏตัวขึ้นข้างทั้งสองคน แล้วดึงตัวอู๋ไป๋ที่ยืนอยู่บนตัวมู่เทียนลงมา "เปิดที่ให้ข้าด้วย"
สามคนตบมู่เทียนไปพลางก็คุยกันอย่างมีความสุข
หัวของมู่เทียนถูกกดจมลงไปในดินจนมองไม่เห็นสีหน้า แต่จินตนาการได้อยู่ว่าเขาต้องอับอายขุ่นเคืองจนอยากตายแน่